Fred & Nori op huwelijksreis in Indonesië

Van Sengkang naar Rantepao

Ik zal maar meteen met de eerste teleurstelling in huis vallen, ik schrijf ook vandaag het verhaal. Het ging weliswaar iets beter vandaag met Nori maar de lange, slingerende, bergachtige rit naar Tana Toraja heeft Nori uiteindelijk toch weer de das omgedaan, zodat ze direct na aankomst in Rantepao het bed is ingedoken.

Vanochtend om 06.15 uur opgestaan. Na het ontbijt werden we om half 9 door onze gids Musli opgewacht. Gelopen naar de ‘kade’ tegenover het BBC Hotel in Sengkang waar onze kleine gemotoriseerde kano’s (prauw) op ons lagen te wachten voor een boottrip van circa 2 uur over het Tempemeer (Danau Tempe). Nori en ik hadden onze eigen kano. De boottocht voer ons langs de oevers van Sengkang met zijn Buginese paalwoningen. ’s Ochtends is het relatief druk langs de oevers, mensen wassen zich of hun kleding, kinderen spelen rondom de huizen en vissers varen uit om op het Tempemeer hun netten uit te gooien. Prachtig gezicht met dat vroege zonnige ochtendlicht en de zware wolkenpartijen tegen de bergen.

Het Tempemeer is een depressie die onderloopt in de regentijd (van april tot en met juli). In de maand mei bereikt het meer zijn grootste omvang van circa 35.000 ha. Tijdens en vlak na de regentijd stijgt het waterpeil flink (9,5 meter) en lopen stukken bouwland onder. Na de maand mei loopt de waterstand langzaam maar zeker terug en worden de drooggevallen (vruchtbare) gronden weer bebouwd. In de droge tijd staat het water niet veel hoger dan 1 meter en de totale oppervlakte is dan gereduceerd tot zo’n 1.000  ha. De vissers uit Sengkang slaan hun slag op het productieve meer in hun kleine gemotoriseerde kano’s. Het meer wordt gekarakteriseerd door de vele waterplanten. De recentelijk ingevoerde waterhyacinten bloeien juist nu volop en zijn herkenbaar aan hun lila bloemetjes. Daar heeft men nu spijt van want de waterhyacinten vormen in grote hoeveelheden een bedreiging voor de visvangst doordat zij de zuurstofconcentratie verminderen en het proces van sedimentatie versnellen. Dit proces zal uiteindelijk leiden tot het geheel verdwijnen van het meer. Musli weet ons echter te vertellen dat de centrale overheid een baggerproject zal opstarten om het meer te behouden.

De tocht over het water, dwars door de drijvende waterhyacintvelden is prachtig. Tientallen vissers wonen in drijvende huizen (rumah terapung) op het meer. Zodra de vis plek onvoldoende opbrengt verhuizen de vissers hun huis naar een andere vis plek. Bij een van die drijvende huizen stoppen wij voor een theepauze. We worden vriendelijk onthaald door de vissersfamilie. De vrouw staat in een wel zeer eenvoudig keukentje voor ons banaan te bakken (pisang goreng). We krijgen er een kopje thee bij, heerlijk. Inmiddels zie ik uit mijn linkerooghoek onze kano zich van het drijvende huis verwijderen. Nori stelt me nog gerust dat ze heeft gezien dat de boot is vastgelegd met een touw maar een paar seconden later zie ik het bootje met onze rugzakken toch echt wegdrijven. Toen wij onze bootsman (die zichzelf met zijn nagenoeg tandeloze mond grijnzend voorstelde als zijnde professor doctor) daarop attendeerde barstte hij in lachen uit en ging met de kano van Tonny en Jolanda achter onze kano aan. Komisch gezicht.

Op het voordek van het drijvende huis lagen de visjes te drogen. Daar is ook een soort toilet gebouwd. Dat is niet meer dan een half wandje om enige privacy te krijgen en een gat om alles weg te spoelen in het meer.

Na afscheid genomen te hebben van de familie zijn we weer teruggevaren naar Sengkang. Daar stond onze chauffeur Mr. Anton ons al weer met het busje op te wachten.

Naast het Tempemeer is de belangrijkste trekpleister van het Buginese stadje Sengkang de zijde(thuis)-industrie. We hebben één van de thuisweverijen bezocht en gezien hoe daar het Buginese textiel vervaardigd wordt onder niet-ARBO-waardige omstandigheden. Daarna werd het toch echt tijd om de lange rit naar Torajaland te starten. Via het bergachtige Enrekang gebied bereiken we na ruim 6,5 uur rijden Rantepao. De rit duurde langer vanwege de tropische plensbui die we onderweg te verwerken kregen en in no time zorgde voor ondergelopen stukken weg en ware watervallen. Dat in combinatie met de slechte staat van de infrastructuur na de regentijd waarbij op diverse plekken men begonnen is met de herstelwerkzaamheden, zorgde er uiteindelijk voor dat we pas om kwart voor 6 het Indra Toraja Hotel bereikte. Daar werden we opgewacht door onze gids voor de komende 4 dagen, Petrus. Hij vertelde ons in het kort het programma voor de komende dagen. Op dat moment vonden we echter het belangrijkste de mededeling dat we pas om 9 uur morgen vertrekken. Uitslapuhh!! En dat is goed nieuws want Nori was inmiddels weer helemaal terug bij af en die is voor de 2e avond op rij zonder eten onder de wol gekropen. Desondanks kunnen we zeggen dat het een prachtige dag is geweest en dat het boottochtje op het Tempemeer met het bezoek aan de vissersfamilie ons altijd zal bijblijven.

Voor nu, selamat tidur, liefs Nori & Fred

Reacties

Reacties

Christine

Weer een mooie ervaring rijker, jammer dat Nori er niet optimaal van kan genieten
Het allerbeste gewenst????

Nel

Sterkte Nori, vervelend joh, veel cola drinken wil nog wel eens goed helpen,

Ella

Beterschap en sterkte Nori! Jullie zijn ondernemend en zien veel moois. Het is leuk om jullie reisverhalen te lezen.
Maar ik word wel moe van het vroege opstaan en het volle programma. Waarom niet eens een paar dagen mediteren bij een meertje of lekker genieten van de natuur op een bankje? Even niets doen. Of worden jullie daar moe van?

Linda

Hoe gaat t nu met Nori hoop al weer een beetje beter????????

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!