Harar

He he, daar zijn we dan eindelijk weer eens. Terwijl Kathy Perry me hier vanaf de luidsprekersboxen keihard van de stoel blaast zal ik proberen - nu we op de helft van de reis zitten - om de eerste 2 weken samen te vatten. Dat zal niet meevallen want Ethiopie is niet onder 1 noemer te brengen. De eerste 2 weken hebben we dus de noordelijke lus gemaakt. Hoogtepunten waren de kastelen van Gonder en het Kerstfeest in Lailibela met zijn prachtige rotskerken. De ochtendmis in de buitenlucht op 8 januari in een zeer serene sfeer was prachtig. Het zag (letterlijk en figuurlijk) zwart van de mensen maar het had een heel plechtige sfeer met de deinende priesters met zang en drums terwijl de bevolking van geluk met de tongen het bekende lalalalalalalalalala gilde.

Algemeen hoogtepunt van het noorden vormt het enorme Simiengebergte met zijn toppen boven de 4.000 meter. Iedereen zal Ethiopie met name associeren met vlakke droge woestijnen maar in feite hebben we op wat savannes na amper vlaktes gezien. Als ze er wel zijn dan zijn ze meestal gelegen op meer dan 3.000 meter en heb je duidelijk te maken met het reilen en zeilen van een bergbevolking onder vaak harde omstandigheden. Wat ook verwarrend is dat delen van de berghellingen best wel groen zijn en waar veel agrarische verbouwing plaatsvindt. Je krijgt niet het idee dat de mensen acuut honger lijden maar aan de andre kant is het weer schrikbarend om te constateren dat zo kort na het einde van de regentijd omstreeks oktober het landschap kurkdroog is en de meeste rivieren nu al droog staan terwijl de droge tijd nog zeker tot april duurt. Wij hebben dan ook het idee dat de regentijd niet veel nats heeft gebracht en dat is het algemene probleem van Ethiopie: in 1 decennium rekenen ze toch op een aantal droge jaren. Er hoeft dan ook maar weinig mis te gaan of je kan je voorstellen dat hier een grote ramp zo te gebeuren staat. Dan heb je nog de grensconflicten met Eritrea en Somalie waar we nu dichtbij zijn. Het meeste overheidsgeld gaat hierin zitten zodat er weinig overheidssteun overblijft voor de bevolking zelf.

Wat ook erg is opgevallen is het groot aantal mensen dat langs de weg lopen. Zo'n beetje alle Ethiopiers verplaatsen zich per benenwagen. We hebben toch al veel van de wereld inmiddels gezien, maar hoe arm een land ook kan zijn, een fiets, brommethe, scootertje, ja zelfs gammele auto's zie je dan toch vaak. Hier hebben we in de eerste 2 weken fietsen gezien die je op 2 handen kan tellen en het aantal brommers was zero!!! Particuliere auto's ook nop, wat er rijdt zijn bussen, busjes, tuktuks en vrachtauto's. Op weg van Maychew naar Kombolcha hebben we op een bergpas voor het eerst in een file gestaan: 23 vrachtwagens voor ons en 3 vrachtwagens achter ons. Verder zie je enorme hoeveelheden vee: ezels, geiten, schapen, ossen, kamelen (zijn eigenlijk dromedarissen) en kippen vliegen je bij wijze van spreke om de oren zodat je toch de indruk krijgt: hoe is het in vredesnaam mogelijk dat mensen hier af en toe zo'n honger moeten lijden. Het heeft zoals altijd in dit soort landen te maken met een corrupte overheid en de onwil om de zaken goed te organiseren want ook de infrastructuur laat het toe om zaken in noodgevallen goed te distribueren. men moet het ook wel echt willen. Kortom, Geert W: ontwikkelingshulp bezuinigen: schaam je!!

Nu dan aangekomen in het meest oostelijk toegankelijke gedeelte van Ethiopie, de moslimstad Harar. Deze stad heeft een prachtige stadswal en staat vanwege zijn historische waarden op de UNESCO-lijst. Het lijkt meer op een Arabische stad en is niet vergelijkbaar met een andere stad in Ethiopie. De contrasten zijn hier ook weer erg groot. Zo hebben vanmorgen binnen de stadswallen in een cafeetje een colaatje proberen te drinken. Nadat we meerdere malen als antwoord kregen: BEER??? en we toch weer duidelijk aangaven dat we toch echt cola wilden, kwam de barvrouw (met een blonde krulpruik op en dat dus in een zwaar islamitische stad met de hoogste dichtheid aan moskeeen!!) na 5 minuten aansloffend vertellen dat ze geen cola had. Of Fanta ook goed was. OK, no probleem, komt ze even later met 2 flessen bier aanzetten. Nou ja!!!! Enfin, we hebben de Fanta gekregen maar wat ons toch wel zeer frappeerde is dat er 2 moslima's om half 12 aan een nou niet bepaald klein pultje bier zaten!!!! En die was nog niet op of de dames bestelden er nog 1. Omdat ze al lonkend naar mij zaten te turen heb ik er een foto van gemaakt en daar moesten ze wel erg om lachen. Het is een rare wereld.

Nu zitten we dus in een internetcafe waar weuitgeknald worden door westerse muziek terwijl op nog geen 10 centimeter afstand van dit toetsenbord een boom dwars door het plafond groeit.

Morgen gaan we naar Nazareth (nee niet in Israel) en daar beeindigen we de bustour en stappen we de rest van de 2 weken over op waarschijnlijk een drietal landcruisers waarmee we de minderheden in het zuiden van Ethiopie gaan bezoeken. hebben er enorm veel zin in na al het prachtigs dat we de afgelopen weken al hebben gezien.

We hopen weer snel iets van ons te kunnen laten horen.

Liefs Nori & Fred.

Maychew

Na weer een lange reisdag aangekomen in Maychew, uit te spreken als Macho! Die macho's zijn hier echter niet te vinden, tjee wat een schriele ventjes hier allemaal zeg! Nee, neem dan de vrouwen echt hele harde werkers zijn dat hier. Eigenaresse van de hotels en bars en die mannen........ nergens te bekennen.........

Vanochtend het eerste rotskerkje bezocht. Echt heel mooi om te zien, maar wat een afknapper kregen we toen bij de priester in de kerk notabene zijn mobieltje afging....

Hij heeft nog wel een soort showtje voor ons opgevoerd met de instrumenten die ze daar in de kerk gebruiken en groot was ook onze verbazing toen er in die kerk (ver afgelegen dus opeen rots) ook nog electriciteit bleek te zijn voor de verlichting.

Vervolgens een lokale markt bezocht waarbij je je echt waant in de middeleeuwen! Vrouwen met kippen die ze vasthouden als een boodschappentasje en mannen die weer eens zitten te lanterfanten!

En de ezeltjes!!!!! Echt zo leuk! Wel honderden bij elkaar, keurig op een soort van veldje, maar wat bleek, ze konden niet weg, want ze hadden de voorpoten bij elkaar gebonden, vandaar dus dat ze zo rustig bleven staan wachten totdat hun baasje het wel weer eens tijd vond om wat te gaan lopen, want lopen tjee dat doen ze hier wel! Hele karavanen van mensen zijn we onderweg tegengekomen en allemaal te voet.......

Vanwege het aankomend kerstfeest zien we momenteel veel dieren, want het staat er hierom bekend dat kerstmis voor de dieren een zwarte dag is.

Morgenochtend gaan we ook vroeg weer rijden richting Lalibela en daar hopen we dan ook het kerstfeest compleet met mis mee te gaan maken.

Wij houden jullie weer op de hoogte,

Voor nu welterusten!

Fred & Nori

Adigrat

Hoi luitjes,

We zitten na een ritje van 3 uur door de prachtige bergen van Noord Ethiopie in het stoffige bergdorpje Adigrat, gelegen op een heerlijke hoogte van 2480 meter waardoor de brandende zon iets aangenamer aanvoelt. Zitten in een kleinschalig hotelletje in het centrum van het plaatsje. na het inchecken zijn we meteen Adigrat gaan verkennen. Als eerste hebben we als goede gelovigen de katholieke kerk bezocht. Deze bleek gesloten te zijn maar na enkele minuten kwam opeens ergens uit het niets de priester tevoorschijn en die was bereid de kerkdeuren speciaal voor ons te openen. Allervriendelijkste man diegoed Engels sprak. Bleek hier zo'n 140 jaar geleden ook nog een Nederlandse priester gehuisvestgeweest te zijn. Hij was dan ook beretrots dat een stelletje kaaskoppen nu zoveel belangstelling toonde voor zijn kerk.

Om alle andere geloven niet op de teentjes te trappen zijn we vervolgens op pad gegaan naar de orthodoxekerk. Inmiddels hadden we de helft van de jongeren uit Adigrat achter ons aan en was het 'HEE YOU' en 'MONEY'als een koor te horen. Na de kerk de moskee bezocht want alles ligt hier in pais en vree op een rijtje en lijkt zo ogenschijnlijk goed naast elkaar te leven. Nori mocht als vrouw de moskee natuurlijk niet in maar ik werd wel uitgenodigd omhet bedehuis te bezoeken.Inmiddels was de menigte wel dusdanig aangezwollen dat het ons verstandiger leek om ermee te kappen. Nori heeftlinks en rechts nog wat zeepjes uitgedeeld aan de wat oudere dames. Zeep te weinig want iedereen zieter hier in Ethiopie vies en smoezelig uit. Dat kan ook niet anders want wij zien er na 2x per dag douchen er vaak al niet uit. Wat ook erg opvalt is de verweerde koppies van de zeer jonge kinderen. Het leven is hier hard. De natuur ziet er voor ons prachtig uit maar zodra de regentijd ook maar 1 of 2 jaren uitblijft zitten ze hier met de bekende watertekorten met alle ellende van dien. De laatste grote hongersnood hier dateert uit 1984. Op zich lijkt ons dat niet meer echt noodzakelijk want de infrastructuur is in dit gedeelte redelijk goed, de hoofdweg tussen de grote plaatsen is geasfalteerd.

De grens met Eritrea is hier zo'n 30 kilometer vandaan. Buiten de plaatsen mogen we ons dan ook niet verder richting het noorden begeven. Een paar kilometer hier vandaan en ook al vanuit Aksum schijnt het al erg onrustig te zijn. Wij merken daar helemaal niets van.

Morgen vertrekken we naar Maychew een lange reisdag, we vertrekken om 7 uur.

Dit was het weer zo'n beetje. We gaan een - hopelijk - warme douche nemen en ons opmaken voor het avondeten. Jullie allemaal heel veel sterkte met de herfstachtige taferelen die letterlijk en figuurlijk jullie om de oren vliegen. Wees gerust: als wij terugkomen begint de winter en daar hebben wij tegen die tijd natuurlijk erg veel zin in!!

Groetjes Nori & Fred.

Happy Newyear

Hallo lieve mensen,

Deze mail krijgen jullie als het goed is als eerste binnen en daarna pas de verhalen van 1 en 2 januari.

Daarom wensen wij jullie op 3 januari:

Allemaal allereerst een super gezond en mooi 2012 gewenst!!!! Wij hebben er hier bijzonder weinig van gemerkt! Geen vuurwerk, helemaal niets! Blijkt het hier ook pas 2004 te zijn en het nieuwe jaar begint hier pas in september.....

Kerst gaan we hier nog wel meemaken, want dat is op 7 januari.....

Fred voelde zich overigens niet zo lekker op oudjaarsdag, dus het is sowieso aan hem voorbij gegaan.

En Marjo, het viel goed te lezen hoor, niets van te merken dat je ladderzat achter je pctje zat om ons nieuwjaar te wensen....

Het internetten blijft hier drama, maar we blijven volhouden om jullie op de hoogte te houden. We vinden het in ieder geval heel leuk om berichtjes van jullie te ontvangen. Dus dank, Irma, Mylene, Herman en Ina.

Ik ga dit ff gauw verzenden voordat de stroom zo weer uitvalt.

Liefs Fred & Nori

Aksum

Vanmorgen om 07.15 uur vertrokken uit Debark naar Aksum of Axum zoals ze het hier schrijven. De verwachting is dat we zo'n 8 uur onderweg zijn. Gestopt voor koffie en cola in Adi Ar Kay een heel authentiek plaatsje. We schieten werkelijk voor geen meter op, maar het is een prachtige rit door het Simien-gebergte boven de 3000 meter. Ook door een dorp gereden waar we de eerste kamelen door de straten hebben zien wandelen.

Onderweg wordt er heel veel aan de weg gewerkt en niet zoals bij ons met moderne machines. Het is hier echt wat dat betreft terug naar de middeleeuwen. Uiteindelijk om kwart voor 6 gearriveerd in Aksum. We hebben dus ruim 10 uur over 270 km gedaan!

We zitten in een uperclass hotel in Aksum, wel drie sterren, dit hotel zou echter bij ons denk ik min 3 sterren krijgen!!! Het zwembad wat volgens de folder flitered en clean water zou moeten bevatten, is gortdroog en er zit werkelijk geen druppel water in.

De douche valt van ellende uit elkaar, dus we springen samen maar een beetje heen en weer om toch nog maar een druppel water op te vangen om het stof van ons af te boenen. Want stoffig is het hier zeker...... Maar dat zijn dan ook de enige wolken die we hier zien. Het weer is onveranderd schitterend en de temperatuur ligt overdag zo rond de dertig graden.

Nou luitjes wij gaan Aksum verder verkennen en we hopen jullie weer snel te informeren.

Dikke kus,

Fred & Nori

Simien-gebergte

Vanuit Gondar naar het Simien-gebergte. Onderweg gestopt in een traditioneel Falashadorp, Woleka. Falasha betekent Jood..... De echte falasha zijn terug naar Israel, maar de vrouwen die in het verleden met hen hebben gewerkt, hebben de traditie van het pottenbakken en het weven aan hun kinderen doorgegeven. Daarom bestaat het dorp nog steeds en worden de ambachten in ere gehouden.

Daarna een traditionele koffieceremonie bijgewoond. Waarbij d koffie in drie ronden wordt geschonken, de eerste Habul is voor de mannen, de tweede is voor de vrouwen en heet Tona en de derde ronde is voor de oudjes en de kinderen en heet Baraka.

We zijn onderweg naar het hotel twee keer gestopt de eerste stop in een klein dorp Amba Giyorgis waar wij echt een bijzonderheid waren. Iedereen kneep ons in de armen, benen of billen. Kinderen pakten onze handen en lieten niet meer los.

De tweede stop was in Dabath, maar daar hebben we alleen iets gedronken.

We hebben de overnachting in Debark, in het Siemien Park Hotel. Heel basis, maar verder prima.

De volgende ochtend met de bus naar het Sankaber Camp gegaan waar we een prachtige wandeling hebben gemaakt door het gebied dat op de lijst van Unesco staat voor beschermde natuurgebieden. Onderweg prachtige foto's gemaakt van onder andere de Gelada Baviaan, klein sprinkbokje en de Lammergier.

Tot zover het Simien gebergte

X Fred & Nori

Gondar

Vanmorgen vroeg opgestaan en we stonden om 7 uur klaar, bleek de chauffeur zich had verslapen. Ruim 3 kwartier zitten wachten. Toen hij eindelijk de bagage had ingeladen zijn ee naar het Lake Shore hotel gereden voor het Aaontbijt. De tafels werden zo neer gezet voor ons 10'en dat we allemaal lake view hadden. Heel praktisch dus :-) Daarna naar Gondar, een plaats die vroeger de koningsstad werd genoemd. Maar nu aardig verpest word door t toerisme. Echt heel jammer! Heerlijk geluncht in de tuin van het hotel, hotel Lammergeyer. Wel in de schaduw want op 2225m hoogte brand de zon onbarmhartig fel en smelt je in de zon compleet weg. Naar het kasteel van Fasillides en consorten geweest, daarna naar 1 van de mooiste kerkjes van Ethiopie, de Debre Bihran Selassie-kerk met een prachtig plafond met engelengezichtjes. Leuk detail: de gezichtjes zijn bruin en hebben een afrokapsel en hebben allemaal een andere uitdrukking. Aan het eind van de dag nog naar t bad van Fassilides geweest. Het bad wordt 1 keer per jaar nog steeds gebruikt op t Timkat-festival. Dan wordt t water uit de rivier in het bad gelaten dmv een ingenieus systeem en wordt de doop van Chridtus in dr Jordaan herdacht. Eenmaal terug in het hotel getracht te douchen maar dat valt niet mee bij een straaltje waarbij je ongeveer aan Manneke Pis moet denken. Maar goed toch weer wat opgefrist en heerlijk gegeten in de tuin, waarbij wij ons aan de traditionele Injera, een soort zurige pannenkoek hebben gewaagd. We gaan er nog ff over nadenken of we het nu echt lekker vonden. Net ontbeten en zo weer de bus in voor de tocht naar het Simien gebergte. We hebben al een bord, bestek en een beker gekregen want Greet onze begeleidster zorgt voor de lunch want er schijnt onderweg niets te zijn. Maar als t goed is kunnen we prachtige wandelingen maken. Dit was t even voor nu, tot de volgende keer. Liefs, Fred & Nori

Bahir Dar

.....Tjonge, jonge de Chinezen hebben de infrastructuur hier aardig onder controle, maar de digitale snelweg is hier een drama! Dit is poging vierhonderd weet ik hoeveel dus hoop dat het nu eindelijk eens lukt. Ook in Addis Abeba lukte het niet en das nog wel de hoofdstad...... Van Addis zelf niet veel gezien omdat het donker was bij aankomst en de volgende ochtend was t ook donker. Zoals gemeld om 5 uur op voor een lange reisdag met als eindbestemming Debra Markos. Onderweg gestopt bij het bedevaartsoord Debra Libanos. Dat is zo'n beetje de heiligste plaats van Ethiopie. Foto's gemaakt in Dejen van de Sorghun wat bij ons gelijk is aan hop voor t brouwen van bier. In Dejen ook heerlijk koffie gedronken, want koffiezetten kunnen ze hier wel! Onderweg al veel pennen uitgedeeld want als je alle kinderen moet geloven gaan ze hier allemaal naar school. Gisteren riep een jochie van 3 : "do you have pen, i'm student"....... De 28e stond de wekker ook weer op 5 uur en na een heerlijk ontbijt hadden we de reis naar Bahir Dar voor de boeg. Na aankomst in hotel The Blue Nile Resort meteen de bagage gedropt op de kamer en de bus weer in om te gaan lunchen bij Dib Enbessa. Lekker soepie genomen en vervolgens om de rekening gevraagd. Tja..... en toen begon de ellende.....Nori betaalde met een briefje van 100 bir en bij het zien van het briefje begon het meisje te sputteren dat het briefje niet deugde! Er stond geen nummer op omdat er een hoekje af was Jaaa Duhhh This is Africa! Hoezo mooie bankbiljetten en deze hadden we nog wel van de Ethiopische bank zelf ontvangen. En dan moet je Nori hebben! Die pikt zoiets niet en weigert daarna elke medewerking. Dus Nori loopt gewoon weg en het arme kind rennend en verontwaardigd er achteraan. Manager erbij en bij de bus een verhitte discussie waarbij inmiddels zo'n beetje heel Bahir Dar uitgelopen was, maar Nori bleef natuurlijk voet bij stuk houden en toen dat tot hun hersentjes was doorgedrongen, bond de meute in en rende 1 van de boys naar de dichtsbijzijnde bank om het kapotte btiefje om te ruilen. Dat bleek geen enkel punt en de manager bood vervolgens zijn excuses aan waarop Nori deze tragedie afsloot met de woorden: "zie je wel".......!!! Voor ons is het nu duidelijk waarom die Ethiopiers zulke goede hardlipers zijn De boys was in een paar minuten van het hotel naar de bank en weer terug. Vandaag de 29e mochten we uitslapen want we hoefden pas om kwartje na 8 zoals onze Vlaamse reisbegeleidster zegt in de bus te stappen. Met de boot naar Zegie om daar een koptische kerk te bezoeken. Op dit eiland waren zowel mannen als vrouwen welkom in tegenstelling tot de eilandjes die we onderweg passeerden daar was er 1 voor vrouwen en 1 voor mannen bestemd. Daarna heerlijk met het bootje weer terug vergezeld van de pelikanen en heerlijk in de zon geluncht. Verder een beetje door Bahir Dar geslenterd en net met de tuk tuk naar het centrum om heerlijk buiten op de veranda van hotel Ghion te dineren. Dit is het even voor nu, liefs, Fred & Nori