Het klooster van Ganden

Vandaag zijn we door de woeste hoogvlakte van Lhasa naar het klooster van Ganden gereden. Erg indrukwekkend, zowel de natuur als het klooster. Het klooster is gelegen op 4.700 meter en dat heeft toch zijn invloed op de groep gehad. De hoogteziekte slaat toe, bij de een meer als bij de ander. De een koopt zuurstofflesjes, ja die kun je zo bij de Tibetaanse C1000 kopen, de ander doet het met paracetamol o.i.d.. Bij ons blijft het tot nog toe beperkt tot wat irritante hoofdpijn. Daarnaast wil de zware verkoudheid van Nori niet weggaan en dat is op deze hoogte niet zo prettig.

De geschiedenis van het klooster is een treffend voorbeeld van de recente kwellingen die Tibet heeft moeten doorstaan. In 1966 werd het klooster onder het schrikbewind van Mao dagenlang gebombardeerd en werden de monniken die vluchtten doodgeschoten. Van de 2000 monniken overleefden er maar enkelen de aanslagen. Van de 100-en gebouwen van het oude klooster bleef lang niets meer overeind dan enkele muren. Pas in 1986 werd met de wederopbouw begonnen door de inwoners, ondanks het verzet van de Chinezen.

In 1996 herhaalde de geschiedenis zich. De Chinezen vielen opnieuw het klooster aan en doodden de vluchtende monniken. De monniken die het overleefden werden in een 'heropvoedingsprogramma' gestopt. Triest triest triest. Maandenlang mochten bezoekers het klooster niet in.

Er wonen nu nog ongeveer 300 monniken in Ganden. In de gloriedagen waren dat er meer dan 3000. De heropbouw is inmiddels nagenoeg afgerond en het ziet er nu weer prachtig uit (voor hoe lang?). Het leuke vandaag was dat er veel bedevaarders uit alle streken van Tibet het klooster bezochten. De mensen zijn zo lief, nieuwsgierig en attent. Nori kreeg zelfs eten aangeboden, iets met yakboter natuurlijk. We hebben het gewoon opgegeten en ja de yak is steeds beter te pruimen. Prachtige plaatjes kunnen schieten en filmen vandaag, van de kleurrijke bevolking en de monniken. Doet het erg goed tegen die donkerblauwe lucht, de sneeuwtoppen en het goud van de daken van het klooster.

Het poepen en plassen is hier een sociaal gebeuren. Wie al eens in China is geweest zal het wel herkennen. Je zit gezeliig naast elkaar en ziet ondertussen wat je buurman er allemaal uitperst want dat komt vervolgens gezellig in een stroompje langs jou, in alle geuren en kleuren. Ja dat is af en toe wel naar adem happen kan ik je zeggen.

Morgen verlaten we Lhasa en gaan we de bergen in van Centraal Tibet. Dan wordt het ook een stuk primitiever en kunnen we voor een aantal dagen alleen wat bepakking meenemen in onze dagrugzakjes. We zullen verder moeten per boot! en vervolgens met een truck worden vervoerd naar het klooster van Samye. Daar slapen we 2 dagen in het guesthouse van het klooster.

We proberen natuurlijk daar ook de weblog bij te werken, maar mogelijk lukt dat niet. In ieder geval wderom de groetjes van ons beiden en tot mails.

Fred.

Potala paleis en het Norbulingka paleis

Hallo allemaal,

We zijn nog steeds in Lhasa. Vandaag naar het Potala paleis geweest. De trappen beklommen en buiten adem boven gekomen. Nu word je hier op deze hoogte aangeraden veel water te drinken, wel zo'n 4 liter per dag. Wat denk je? Hebben die Chinezen weer bedacht dat je geen vloeistoffen mee naar binnen mag nemen en dat je pas nadat je voor de derde keer bent gecontroleerd wel eens water mag kopen. Jullie bedrijpen dus wel dat iedereen zo'n beetje uitgedroogd boven kwam. Ook hebben ze bedacht dat groepen maar een uur binnen mogen blijven, dus je moet er ook nog eens in een behoorlijk tempo doorheen. Om je dan toch niet helemaal zonder zuurstof door te laten gaan, staan er voor groepen bij de uitgang zuurstofflessen klaar........ ja aan alles wordt gedacht!!!

Het paleis zelf was erg indrukwekkend, maar boos konden we wel worden om alle pracht en praal waar zo'n lama dan weer mee begraven moet worden. Waar ik altijd dacht dat het Tibetaanse Boedisme zo ontzettend puur was, word ik toch wel wat teleurgesteld als ik zie dat ook daar weer een stelletje machtswellustelingen zichzelf aan het verrijken zijn.

In de straten zie je dan een stel bedevaartgangers zich ter aarde werpen om zo hun rondgang te maken en misschien wel hun laatste centjes bij de diverse beelden offeren. In het paleis word je dan gewoon geconfronteerd met een graftombe van de 5e dalai lama die zonodig een graftombe moest met 3721 kg goud!!!! compleet belegd met diamanten, turkooizen en koraal. Echt te gek voor woorden.

Na de lunch zijn we naar het zomerpaleis van de huidige dala lama gegaan, het Norbulingka. Dat was iets minder protserig. De tempel waar alle vervoersmiddelen van hem staan was leuk om te zien. In de tuin ook weer vele bedevaartsgangers waar wij dan weer een bezienswaardigheid voor zijn. Zelfs ik schijn hier nogal groot over te komen en ik word dan ook regelmatig in mijn arm of bil geknepen door een paar lachende moeders......

Voor vandaag was dit het wel weer even. Morgen gaan we naar het Ganden klooster.

Groetjes,

Fred & Nori

Een dagje Lhasa

Er werd ons geadviseerd om na aankomst in Lhasa het zeer rustig aan te doen vanwege de hoogte. Eigenwijs als we zijn hebben we er vandaag een druk dagje van gemaakt. Het weer leende zich daar ook heel goed voor. Na een koude nacht (we hebben zelfs extra dekbedden gevraagd) en een koele start van de ochtend warmt het na een uur of 9 heel snel op. Al is het maar 15 graden bij een onbewolkte hemel, de zon voelt hier aan alsof het ver boven de 20 graden is. Ik heb dan ook de hele dag gewoon in mijn t-shirtje rond kunnen lopen. De Tibetanen zelf lopen met mutsen, bonte jassen en handschoenen rond. Wat die aan doen als de winter echt toeslaat is mij een raadsel.

Na het ontbijt zijn we naar het Potala-paleis gelopen, het paleis van de gevluchte dalai lama. Iedereen kent het wel van de plaatjes denk ik. Zo is het ook zeker nog steeds maar wat schrokken we van de entourage die de Chinezen eromheen hebben gebouwd. Het paleis op de heuvel wordt volledig ontsloten door brede verkeerslanen en voor het paleis hebben ze een kleinere versie gemaakt van het Plein van de Hemelse Vrede in Beijing. Doodzonde. De Chinese vlag hangt overal te wapperen zodat we ook maar vooral niet moeten vergeten dat er hier niets Tibetaans meer aan is. Het paleis zelf is van buiten wonderschoon. Morgen gaan we het van binnen bekijken en dat mag alleen met de groep. Individueel lukt het je niet om kaartjes te verkrijgen. De Chinezen hebben overal een dikke vinger in de pap.

Het is sowieso een wereld vol contrasten hier. Chinezen.rijden in dikke BMW's en SUV's, de Tibetanen rijden op gammele fietsjes volgeladen met spullen. Overal lopen groepen militairen rond of zijn geplaatst op daken, op hoeken van straten en dan heb ik het nog niet eens over de aanwezigheid van de politie zelf. Nori ging even zitten op het plein voor het Potala-paleis en hup ze had al meteen zo'n militair met helm en automatisch geweer in haar nek. Ze lopen ook nog met van die schilden rond alsof elk moment een Tibetaanse opstand kan uitbreken. Het komt allemaal erg intimiderend over. Jammer en erg triest. Aan de andere kant is hier nog zoveel traditioneels terug te vinden. Het schouwspel op straat is zo kleuurijk en dan met die besneeuwde toppen op de achtergrond tegen een strak blauwe hemel geeft prachtige plaatjes.

Vanmiddag de Jokhang Tempel bezocht. Dit is de oudste en meest heilige tempel van Tibet. Erg mooi met veel bladgoud. Om de tempel storten de pelgrims zich weer ten gronde. Het blijft een fascinerend gezicht om de mensen dat te zien doen. Sommigen doen dat om elke meter en schuiven zo langzaam met de klok mee om de tempel heen.

In de namiddag waren we zo moe van het vele lopen dat we besloten om een Tibetaanse massage te nemen. Vlakbij het hotel is een massagecentrum waar blinden de massage verrichten. Zij kunnen als geen ander letterlijk en figuurlijk blindelings de knoopjes vinden en dat deden de meisjes dan ook. Helemaal fris en fruitig konden we na ruim 1 uur massage weer verder. Gegeten in ons favoriete Tibetaanse restaurantje, ja Nori zelfs aan de jak (ik nee dank je) en als laatste onderdeel even teruggelopen naar het Potala-paleis want dat wordt 's avonds schitterend verlicht. Een riksja teruggenomen naar het hotel want we vonden het wel welletjes voor vandaag. Dat vind ik nu ook dus ik stop er weer eens mee.

Vele groetjes van Nori en Fred.

Kleine mensen en Lhasa

Ja, ja maak me maar weer belachelijk, kan ik er wat aan doen dat die mensen hier zo klein zijn! De mevrouw kwam zomaar een winkel uitlopen met een kind op haar arm en kwam dan ook nog eens niet veel verder dan mijn navel en dat terwijl ik helemaal niet zo groot ben.

Nee, dan ook vandaag weer op het vliegveld van Kathmandu, word ik naar een balie verwezen dacht ik echt dat die man me in de mailing stond te nemen, want ik zag echt niemand zitten! Zag ik ineens iets bewegen vanuit mijn linkerooghoek en ja, hoor bleek er toch weer zo'n kabouter achter te zitten! De groep natuurlijk weer lachen......

Maar goed we zijn nu in Lhasa! De weg vanaf het vliegveld vond ik ietwat teleurstellend, ondanks dat ik door de diverse reisgidsen al was gewaarschuwd dat de Chinese invloeden wel heel erg sterk zijn zo ondertussen. Triest word je ervan als je ziet dat er op iedere straathoek 4 Chinese militairen de wacht houden.....

Echter in het centrum bij het Jokhang tempeldaar al veel minder van te merken en hebben we onze eerste Kora al gelopen, heel bijzonder die mediterende menigte naast voor en achter je...... Dan zie je ineens weer een paar bedevaartgangers zich ter aarde storten met hun handen in een soort houten plankjes en zo 'lopen' zij dan die Kora. Fred vond dat toch niet opschieten dus wij hebben het gewoon lopend gedaan.

We hebben heerlijk gegeten in het Makye Ame restaurant. Het deed daar heel knus aan en Fred was de enige aanwezige westerling. Grappig was dat een aantal van die serveersters in rad Chinees tegen mij begonnen te ratelen, maar verder dan een goedendag in het Chinees kom ik toch echt niet! Op de terugweg naar het hotel het Potala paleis al in volle glorie verlicht zien liggen. Helemaal prachtig!!!!

Nou mensen ik stop er maar weer eens mee, tot de volgende keer,

Liefs Fred & Nori

Vlucht langs de Mount Everest

Vandaag letterlijk en figuurlijk een hoogtepunt op deze al bijzondere reis. Vanochtend om half 6 met de taxi naar het vliegveld gebracht voor een spectaculaire vlucht langs de ketens van de Himalaya tot aan 's werelds hoogste berg de Mount Everest. Dagen duimen we al voor goed weer want daar staat en valt alles mee. Maar het weer heeft ons niet in de steek gelaten, integendeel, het weer was prachtig met zon en heldere luchten.

Om kwart voor 7 gingen we de lucht in met een Jetstream 41, Goed voor maximaal 30 passagiers maar bij de Mount Everest vluchten laten ze iedereen aan het raam zitten zodat er maar 18 vanochtend meereisden. Echt spectaculair uitzicht op de belangrijkste Himalayatoppen. We mochtenook vanuit de cockpit filmen en fotgtaferen en de piloten en stewardess deden er alles aan om onswegwijs te maken in de veelheid van toppen. En dan de Mount Everest, als je er zo vlak langs vliegt ziet het er allemaal zo vredig uit.

Het uurtje was over voordat we er erg in hadden. Eeen belevenis die we niet zouden hebben willen missen.

Vanmiddag Bhaktapur verder verkend. Het stadje staat op de UNESCO-lijst en terecht. Wat is het hier mooi en gezellig. Allerlei ambachten worden op straat uitgevoerd, het lijkt wel alsof je nog in de Middeleeuwen vertoeft. Maar tegelijkertijd straat en straat arm.

Nori wilde nog een herkansing voor een echte crematie. Dus opnieuw afgedaald naar de heilige rivier om een leuke crematie bij te wonen. Maar helaas ..... ze willen momenteel gewoon niet dood gaan. Nori wederom zwaar terleurgesteld. Er liep wel een heel oud mannetje rond die al met een been op de crematieplaats thuishoorde. Ik heb Nori nog aangeboden om hem het laatste setje te geven maar dat vond ze toch weer te ver gaan. Ja, wil je nu wel of niet een crematie zien!

De mensen zijn hier zo klein dat zelfs Nori ze gwoon ondersteboven loopt. Vrouwtjes met kleine kindjes worden gewoon tegen de vlakte getrapt omdat Nori meer zit te letten op de souvenirs die aangeboden worden in de winkeltjes dan dat ze voor zich kijkt. Inmiddels zijn we zo berucht in de binnenstad van Bhaktapur dat als ze Nori zien iedereen rennend de huizen in vlucht, deuren vergrendeld worden en de luiken gesloten. Gelukkig voor hen vertrekken we morgenochtend naar een ander land. Om half 11 vliegen we in een vlucht van ruim 1 uur naar de hoofdstad van Tibet, Lhasa. Lhasa is gelegen op 3650 meter dus dat zal een stuk kouder gaan aanvoelen. Het is in Tibet 2 uur en 1 kwartier later t.o.v. Nepal. Het totale tijdsverschil met Nederland wordt daarmee 6 uur.

Ik ga verder met onze overheerlijke vegetarische snacks op ons favoriete dakterrasje met zicht op de tempels.

Tot mails vanuit Tibet.

Groetjes Nori en Fred.

De uitslag van het eten

Hallo medereizigers,

Daar ben ik weer. Het eten was in één woord geweldig!!!!! Nu wacht Fred nog op zijn toetje en ik op mijn dessert......

Daarna denk ik nog een kopje koffie en dan gaan we zo rond 9 uur (onze tijd) weer met de kippen, geiten en andere dieren op stok.

Morgenochtend om half 5 gaat het wekkertje en dan gaan we een vlucht over de Himmalaya en om de Mount Everest maken. Oké je moet er vroeg je bed voor uit, maar dan heb je ook wel wat...

Tot zover vandaag maar weer, want mijn dessert van gefrituurde banaantjes en warme custard wordt zojuist voor mijn neus neergezet. Fred heeft ook zijn gebakken banaan met honing gekregen....

Bai bai en tot de volgende keer,

Fred & Nori

Van Nagarkot naar Bakhtapur

De laatste dag van onze trekking alweer en morgen zijn we alweer een week onderweg, wat gaat die tijd toch enorm hard! Voor jullie het weten worden jullie weer helemaal gek van onze verhalen als we terug zijn, hihi

Vandaag dus nog een dag van wandelen, wandelen en nog eens wandelen. Onze gids wist af en toe niet zo goed de weg wat resulteerde in boze boeren en boerinnen bij wie we door de achtertuin liepen te banjeren. Ergmooie tafereeltjes gezien met pas geboren geitjes enz.

De trekking is me reuze mee gevallen, al voel ik natuurlijk best die kuitspieren en andere spieren waar ik het bestaan niet van wist. Fred voelt natuurlijk niets want hij wordt iedere avond uitgebreid gemasseerd, maar ja je hebt altijd werkpaarden en luxepaarden.......

We zitten nu dus in Bakthapur een middeleeuws stadje en echt heel erg mooi en chaotisch!!! Echt super! Nu is het half 8 en we zijn net beland op een roof top restaurant en we hebben een Newari specialiteit voorgeschoteld gekregen, volgens mij om je vingers bij op te eten, dus ik ga nu even stoppen anders wordt het eten koud maar met een beetje mazzel laat ik jullie straks weten hoe het heeft gesmaakt.

liefs Fred & Nori

Van Panauti via Dhulikel naar Nagarkot

We zitten nu midden in de 3-daagse trekking. Nadat Nori in Panauti door de eigenaresse van de homestay in de watten is gelegd met Nepalese sieraden zijn we op pad gegaan voor een 7 uur durende trekking door berg en dal. We moesten eerst de rest van de groep ophalen bij het hotel. Daar werden we onthaald met een hoop gemopper over de kamers , de douches , het eten en de nachtelijke herrie vanwege wat werkzaamheden aan het hotel. Dat was natuurljk uitlachen van onze kant. Iedereen was er van overtuigd dat wij de goede keuze hadden gemaakt en dat ze nu achteraf ook liever in een homestay hadden verbleven. Jaja, van die avontuurlijke gasten die achteraf wel van alles willen maar ondertussen ...... Enfin, we gingen dus op weg door de Vallei van Kathmandu. Prachtige bergen met rijstvelden, leuke bergdorpjes en de ontmoeting met de plaatselijke, kleurrijke bevolking. Vaak moesten er zeer steile stukken overbrugd worden en dat bij 27 graden en een behoorlijk hoge luchtvochtigheid. We hebben wat uitgezweet en in totaal vandaag 6 liter water naar binnen moeten hozen. Een compliment aan de groep want de oudste is 71 en die stapt aardig door. Na 7 uur zwoegen was iedereen toch wel blij bij het hotel aan te komen. Echt prachtig gelegen met een compleet panorama op de Himalaya. Enkele toppen lieten zich voorzichtig zien bij de ondergaande zon. De ochtend is de beste tijd om de Himalaya te zien. Daarna vormen zich al snel wolken om het gebergte. De Mount Everest kan je vanaf hier niet zien, maar die komt later nog wel. Vanuit onze kamer en balkon hadden we een vrij uitzicht over het dal en de Himalaya. Heerlijk gegeten vervolgens 's avonds. Nori heeft weer lopen schransen.

Vanochtend om half 6 de wekker laten afgaan om de zonsopgang te zien over de Himalaya. Helaas liet hij zich niet zien. Maar bij het ontbijt brak de lucht open en hebben we diverse toppen kunnen zien. Lekker buiten ontbeten op het panoramaterras. Vervolgens weer op pad voor de zwaarste etappe van de trekking. Wederom een prachtige tocht met zware onderdelen. Er zaten een aantal pittige stukken omhoog in. De groep werd dan ook aardig uit elkaar getrokken. Op bepaalde punten hebben we dan op elkaar gewacht. Op een gegeven moment hoorden we in de verte gerommel .... onweer en ja hoor het kwam onze kant op. Even later kwam het met bakken uit de hemel en waren we binnen no time zeik en zeiknat. Alle hulpmiddelen natuurlijk gebruikt om rugzak en onszelf te beschermen maar er was geen houwen aan. Het water kwam als een meanderende rivier ons op de bergpaden tegemoet. Het water stond dan ook al gauw in onze schoenen en al soppend moesten we verder. Het was nog 2,5 uur lopen en met alles doorweekt was dat geen pretje. Maar een ieder hield de stemming er aardig in. Na 7 uur stijgen, dalen, stijgen, stijgen en nog eens stijgen kwamen we bij ons hotel aan in Nagarkot, een klein plaatsje op de top van een berg met wederom uitzicht op de Himalaya. Tenminste als ie te zien is, nu dus niet. Hopelijk is morgen de zonsopgang mooi. Jullie zouden onze kamer nu moeten zien, het geheel is versierd met onze was en dat is niet het ergste ....... die stank. En nu maar hopen dat het allemaal morgen een beetje opgedroogd is want anders moet die stinkzooi zo de tas in. En laat ik het dan maar niet hebben over onze schoenen. Bij het uittrekken konden we de sokken zo uitwringen en de schoenen zijn doorweekt. Door die hoge luchtvochtigheid geloof ik er niets van dat morgen de schoenen droog zijn.

Nou, jullie merken het wel, het is genieten en dat menen we echt. Het is heerlijk om 2 dagen een totale workout van je lijf en geest te krijgen. En .... het is woensdag de vaste fitnessavond van Nori en Marjo. Nori hoeft niet meer vanavond, dus Marjo .........!

Ik nok ermee. Het is nu half 7 en we gaan straks hopelijk weer lekker eten. We zijn inmiddels compleet overgegaan op vegatarisch eten. Geen probleem, want de groenten zijn hier heerlijk en als Nori rijst ziet dan wordt ze sowieso al helemaal happy.

Morgen onze laatste trekkingsdag, op papier de makkelijkste dag. Tot mails,

Groetjes Nori en Fred.