Eindelijk kunnen we jullie op de hoogte brengen!
Eindelijk groen licht!!!
Eindelijk hebben we dan groen licht gekregen! Het is lange tijd spannend gebleven of onze reis wel door zou gaan, omdat er maar vier mensen (waaronder wij twee) geboekt hadden. Maar nu zijn het er tien en gaat onze reis definitief door.....
Pfff...... dat scheelt weer nadenken over een andere bestemming
We gaan dit keer een Trans-Midden-Amerikareis maken. Om nu eindelijk eens wat stempels in ons paspoort te krijgen doen we dit keer zes landen aan. Te beginnen in Costa Rica, gevolgd door Nicaragua, El Salvador, Honduras, Guatemala en Belize. Op ons profiel staat de hele route, maar natuurlijk proberen we jullie weer tussendoor op de hoogte te houden.
Het wordt dit keer echt een hele uitdaging om met een minimale bagage op reis te gaan. Fred is al heel wijs aan het roepen dat hij zich dit keer aan het opgegeven lijstje gaat houden........ ik laat het jullie weten of het gelukt is
We hebben in ieder geval een kleine zes weken om daar over na te denken en alles te gaan regelen, want het aftellen gaat weer beginnen. Inentingen checken, nieuw paspoort voor Fred aanvragen, van die spannende Teva's kopen en ga zo maar door......
Nou luitjes tot over een kleine zes weken!
Groetjes,
Fred & Nori
De laatste loodjes
Dinsdagochtend, onze laatste dag in India, lekker uitgeslapen, voor het eerst in dagen. Na het ontbijt een duik in het zwembad genomen, tassen gepakt en om 12 uur staan we klaar voor onze terugreis per bus naar Delhi.
Onderweg doen we in een sneltreinvaart Fatehpur Sikri aan, de hoofdstad van het Mogolrijk van 1571 tot 1585. De stad werd gebouwd door de Mogolheerser Akbar de Grote in rotsachtig gebied op 37 km ten westen van Agra. Voor mij is het een weerzien en in de jaren is het een toeristische attractie geworden met een grote parkeerplaats en op het plein van de Grote Moskee allerlei commerciele kraampjes. Het doet de bezienswaardigheid in mijn optiek geen goed. Het is opnieuw drukkend warm en de animo is beduidend minder om hier op het heetst van de dag nog langer te vertoeven.
We zijn dan ook blij als we de gekoelde bus weer in kunnen. Al snel stoppen we voor de lunch. In de verte zien we onheilspellende dreigende wolken langzaam onze kant opkomen. Dat belooft niet veel goeds. En dat klopt, al snel na de lunch breekt een tropisch noodweer los. De geplande route naar Delhi moeten we zelfs verlaten omdat door wateroverlast er geen doorkomen meer aan is. Langzaamaan begint een aantal van ons gezelschap zich al wat zorgen te maken over het mogelijk missen van het vliegtuig. Onzin natuurlijk, het is pas 3 uur in de middag en ons vliegtuig vertrekt om 03.20 uur in de nacht. Al moeten we nog uren rijden naar Delhi, 12 uur moet toch genoeg zijn.
Via allerlei kleine weggetjes en dorpjes bereiken we na een uur toch weer onze geplande route. Het is heerlijk om te zien hoe kinderen genieten van de regen en spelen in de overstroomde dorpen. De regen wordt hier als heel welkom ervaren, ook de Indiase bevolking zucht onder de vochtige hitte en deze verkoeling is heerlijk aangenaam.
Na 9 uur rijden bereiken we Delhi na de laatste uren stapvoets vooruit te zijn gegaan. Het extreme weer zorgt ervoor dat de verkeerschaos nog erger is dan normaal. Richting het vliegveld brengt onze chauffeur ons naar een aangenaam restaurant voor onze laatste Indiase avondeten. Het smaakt allemaal weer uitstekend. Nu is het nog maar een half uurtje naar het vliegveld. Om 23.00 uur komen we daar aan. We kunnen meteen inchecken en nu begint het lange wachten tot de instaptijd van half 3. Het is een lange dag en we zijn blij wanneer we plaats kunnen nemen in het vliegtuig. Meteen na de snack gooien we de stoel naar achteren, wikkelen we ons in de kleedjes en slapen wat. De vlucht duurt 8,5 uur. Even voor schematijd, 10 over 8 in de ochtend,landen we op een somber Schiphol. En wij maar denken dat het in Nederland warm en zonnig is, mooi niet dus. Maar zo erg vinden we het ook weer niet na de hitte die we eigenlijk de gehele reis hebben gehad.
Het is een prachtige, avontuurlijke reis geweest, van de Tibetaanse cultuur in het hooggelegen Himalayadeel Ladakh, de prachtige trekking en reis door de Himalaya, de Sikh-cultuur in Punjab, het bezoek aan het 7e wereldwonder de Taj Mahal en het islamitische chaotische leven van Delhi.
Wij bedanken iedereenvoor de leuke reacties. We zullen nog wat foto's plaatsen en gaan nu verder met het acclimatiseren in ons eigen landje. Tot ziens.
Nori & Fred
Taj Mahal & Rode Fort
En weer ging ons wekkertje om 5 uur……
Om kwart voor zes werden we opgehaald om de Taj Mahal bij het opgaan van de zon te bewonderen.
En mooi was het!!!!
Fred was hier een aantal jaren geleden al geweest en heeft altijd tegen me gezegd dat ik het ook eens zou moeten zien, de schoonheid van het gebouw, de tuinen en gebouwen eromheen, kortom het hele complex.
De Taj Mahal is in 1631 neergezet door Shah Jahan die op deze manier wilde laten zien hoeveel hij van zijn overleden vrouw Mumtaz (de uitverkorene van het paleis) had gehouden. Op haar sterfbed had hij gevraagd hoe hij kon laten zien hoeveel hij van haar hield en toen heeft ze gezegd dat hij dat op drie manieren kon uiten:
- Niet meer zou trouwen (dit vond hij geen probleem, hij had toch meer dan 80 concubines)
- Heel goed voor de 14 kinderen zou zorgen en ze alle liefde geven
- Een mausoleum voor haar bouwen waarin zijn liefde voor haar tot uiting kwam.
Met dit laatste is hij in het zelfde jaar dat zij overleed aan de gang gegaan en men heeft er met vele honderden arbeiders 22 jaar, 24 uur per dag aan gewerkt.
Het hele gebouw bestaat uit puur marmer uit Jaipur en is ingelegd met:
Jaspis uit Punjab
Jade uit China
Lapis lazuli uit Afghanistan
Agaat uit Jemen
Dan nog zwarte Onyx, koraal, turkoois en parelmoer en Kornalijn.
Deze laatste steensoort is oranje en licht prachtig op wanneer er men een lampje op wordt geschenen. Heel bijzonder om te zien.
Naast de Taj Mahal staan aan weerszijden ook weer prachtige gebouwen van rood steen, die toentertijd werden gebruikt als gastverblijven en later ook gebruikt zijn als moskee.
Rond geleid door onze gids die heel geduldig heeft uitgelegd, dat er verschillende architecten aan het gebouw hebben gewerkt, waardoor er goed te zien is dat er in het gebouw zowel Hindoeïstische-(kenmerk ben ik even vergeten), Boeddhistische- (lotusbloem) als Moslimkenmerken (Koranteksten) en zelfs wat Gotische kenmerken van bijvoorbeeld de Katholieke kerk (de hoge gotische bewerkte bogen) in verwerkt zijn. Allemaal heel erg knap gedaan en vooral het inlegwerk van de vele bloemetjes en Koranteksten zijn prachtig om te zien!
Het gehele gebouw is super symmetrisch, het enige wat er niet symmetrisch is de tweede graftombe in de hoofdkapel, die van Shah Jahan.
De graftombe van de Taj is te herkennen omdat deze kleiner dan die van haar echtgenoot.
De Shah is afgezet door zijn eigen zoon (de 3e) nadat hij eerst zijn oudere broers had vermoord en daarna zijn eigen vader gevangen heeft genomen om zo de troon over te nemen. Uiteindelijk is de Shah na 8 jaar in gevangenschap overleden, 5 jaar na het voltooien van de Taj Mahal.
Gelukkig was deze “vriendelijke” zoon nog wel zo aardig om zijn vader bij zijn moeder bij te zetten, maar daardoor staat zijn vaders graftombe niet meer in lijn met het geheel.
We hebben daar natuurlijk weer veel te veel foto’s gemaakt en vooral genoten van het uitzicht op onder andere het Rode Fort en omgeving. Heerlijk gedwaald door de vele gangen en zaaltjes met overal die prachtig ingelegde figuren.
Na de Taj Mahal zijn we even gaan ontbijten met een overheerlijke cappuccino bij Costa’s.
Na het ontbijt hebben we een fabriekje bezocht waarbij op dezelfde manier het marmer wordt bewerkt (Pietra Dura) en daarna doorgereden naar het Rode Fort.
Het Rode Fort van Agra is gebouwd door Akbar (de opa van Shah Janhan) en ligt ook aan de Jamuna rivier. Het leger en de hofhouding konden hier lange belegeringen doorstaan. Ook nu nog mag je een deel van het fort niet in omdat hier nog steeds het Indiase leger in gevestigd is.
In het fort mochten we wel de audiëntiezalen zien en de plaats waar Shah Jahan tot aan zijn dood in gevangenschap heeft gezeten. In deze zalen ook weer veel marmer en prachtig inlegwerk.
Op het centrale plein heeft de op macht beluste zoon een enorme troon laten zetten waar een flinke deuk in te zien is, door een van de kogels die daarop af is geketst tijdens een aanval.
De “grapjes” in de bouw waren ook leuk om te zien, zo was er aan de ene kant van de muur een dichte nis te zien, terwijl deze aan de andere kant dus wel degelijk open was waardoor de wind, wanneer deze er was, in de ruimte kon waaien.
Daarnaast de dubbele muren waarin het regenwater opgevangen kon worden om zo het gebouw koel te kouden en de afvoer van dit warme water in een grote put waren bijzonder om te zien.
Na het rondslenteren in de enorme hitte (het was vandaag zo’n 39 graden met een luchtvochtigheid van 82%) waren we het behoorlijk zat en zijn we terug gegaan naar ons hotel. Daar een duik genomen in het zwembad en daarna de tuktuk gepakt om even gezellig met z’n tweetjes te gaan lunchen.
Vanavond hebben we weer met z’n zessen afgesproken om te gaan eten. Dan morgen nog even een beetje rust om dan rond 12.00 uur weer in het busje te stappen richting Delhi alwaar om 3.40 uur ons vliegtuig richting Nederland gaat. Onderweg nog een stop bij Fatehpur Sikri, een soort spookstad wat in 1571 ook door Akbar werd gebouwd, maar wat maar 14 jaar als hoofdstad heeft gefungeerd, omdat er problemen waren met de drinkwatervoorziening en Akbar verder op zijn rijk moest verdedigen is het vanaf die tijd in verval geraakt.
Iedereen heel hartelijk dank voor jullie reacties, deze waren weer heel leuk om te lezen en natuurlijk ook leuk dat jullie onze verhalen waarderen.
Voor nu de groetjes en tot in Nederland!
Fred & Nori
Fietstoer door Oud Delhi en busrit naar Agra
Vanmorgen mochten we weer eens om half 6 ons bedje uit, omdat we om zes uur op zouden worden gehaald voor de fietstocht door Oud Delhi.
In het begin viel het niet mee dat links fietsen, het drukke verkeer en dan ook nog eens filmen…… Maar we waren gelukkig snel gewend… je moest je gewoon niets aantrekken van al het getoeter achter je en verder zo snel en zo brutaal mogelijk overal doorheen fietsen alsof je al jaren niets anders gewend was.
Ook nu waren we weer een bezienswaardigheid voor de plaatselijke bevolking, terwijl je toch zou denken dat ze daar in die wereldstad wel wat gewend zijn aan toeristen, maar steeds werd er vriendelijk en lachend geroepen en gezwaaid.
Nu moet ik ook eerlijkheidshalve wel toegeven dat het ook best een raar gezicht is, van die toeristen op knal oranje fietsen met daarbij ook nog eens reclame in de vorm van de KLM op het mandje en op het spatbord…….
Het leuke van de fietstoer was dat we op plaatsen zijn geweest waar we normaliter nooit geweest zouden zijn. Zo hebben we onder andere op het dak van de Spicemarket gestaan , waarbij we al lopend naar boven alle heerlijke geuren van kruiden konden opsnuiven en terwijl we op het dak daarvan flink moesten niezen konden we daar het ontwaken van de Haveli, een gemeenschappelijk huis van 1 hele grote familie (denk aan meer dan 30 gezinnen) met een binnenplaats aanschouwen.
Zo werd er op het ene balkonnetje de chiapati gebakken, op een ander balkonnetje was men de was aan het doen en weer ergens anders stond een moeder de kinderen te wassen….. Ook het Rode Fort konden we daar vanaf het dak zien liggen.
Hierna zijn we fietsend door de smalle steegjes, langs slagers, drukkerijtjes die echt niet groter waren dan 1,5 bij 2 meter en waar de drukkunst nog met de hand en stuk voor stuk op bijvoorbeeld een akte map gedrukt werd, winkeltjes met de meest verschillende kleuren kraaltjes en veertjes naar het Rode Fort gegaan. Daar natuurlijk de grootsheid van dit gebouw in ons opgenomen en als laatste zijn we geëindigd bij Karim’s restaurant, waarvan wordt gezegd dat de familiegeschiedenis terug gaat tot de Royal Kitchens of the Mughal Emperors…… Daar een traditioneel Indiaas ontbijt gekregen. De chiapati werd voor de deur in de Tandoor-oven gebakken en daarbij werd een curd geserveerd (een soort masalasausje met komijn), erg smakelijk allemaal.
Na de fietstoer terug naar het hotel, douchen en de koffer weer inpakken. Wij zouden met z’n zessen (Paul, Agnes, Finny, Ton, Fred en ik) worden opgehaald voor het vervolg van onze reis naar Agra en de daarbij behorende Taj Mahal, terwijl de rest terug zou vliegen naar Nederland omdat voor hen de vakantie erop zat. Ook onze reisbegeleider Derk die het voor ons allemaal meer dan voortreffelijk had geregeld vloog mee terug naar Nederland.
Weer was het een lange busreis (ruim 6,5 uur voor een stukje van 184 km). Of dat nou kwam omdat het én druk was of dat de chauffeur eerder voortschreed dat eens flink gas gaf, opschieten deed het in ieder geval niet. Wel hadden we een super de luxe bus waarin je bijna ieder moment een stewardess zou verwachten, 1 stoel aan iedere kant van de bus, middenpad en vliegtuigstoelen……
Eindelijk waren we dan bij het ons beloofde Atithi Hotel. Helaas viel dat nogal tegen omdat ze blijkbaar midden in een renovatie zitten. Dus niets luxe hotel want er is maar 1 gang beschikbaar, de receptie is verstopt in de kelder aan een soort van geïmproviseerd bureau en wifi is daardoor beperkt beschikbaar en daar moet ook nog eens voor betaald worden L
We hebben zelfs het idee dat we maar de enige gasten zijn, wanneer we in het restaurant zitten en er ook nog geen bier is, besluiten we in hemelsnaam dan maar te gaan eten bij de Pizzahut naast ons hotel. Daar een heerlijk koud biertje gedronken en de soepjes, salade en pizza waren verder ook oké. Tot besluit nog een cappuccino bij Costa Coffee en de avond is toch nog goed en zeker gezellig afgesloten. Nu gaan we gauw slapen, want ook morgen mogen we om 5 uur weer opstaan en gaan we de Taj Mahal bewonderen.
Welterusten,
Fred & Nori
Treinreis van Amritsar naar Delhi
Om tien voor half 4 gaat ons wekkertje. Amper 3 uurtjes geslapen. Om 4 uur worden we door een busje opgepikt dat ons naar het station brengt. We hebben gereserveerde plaatsen in een 1e klas coupé met airco. Om 5 uur vertrekt de trein en in ruim 6 uur rijden we door de rijstvelden naar New Delhi. Daar staat opnieuw een bus voor ons klaar die ons naar Hotel Suncourt Yatri brengt. Dit is hetzelfde hotel als bij de start van onze tour.
We checken in en nemen daarna meteen een tuktuk naar het centrum van oud Delhi. Het is opnieuw drukkend warm en het verkeer loopt overal vast. Ook voor de tuktuk is er geen doorkomen aan. Even later staan we helemaal stil, de tuktuk staat zonder benzine. Lekker handig. Maar al snel kunnen we van de ene tuktuk in de andere springen en wordt tussen de chauffeurs geregeld dat het met de prijs goed komt. Ook deze chauffeur heeft weer een aparte gebruiksaanwijzing. Hij wil ons langs allerlei andere bezienswaardigheden leiden. Ook weer het bekende Aziatische verhaal. Geduldig horen we het allemaal aan en wijzen vervolgens alle voorstellen af. We willen eerst naar Raj Ghat, de crematieplaats van Mahatma Gandhi en dan naar het Rode Fort om in het oude centrum van Delhi nog wat souvenirs te bemachtigen. De tuktukker komt nu weer met het verhaal dat de crematieplaats tot 4 uur gesloten is. Oké, dan maar rechtstreeks naar het oude centrum. Daar laten we ons afzetten bij het Rode Fort en zijn we blij verlost te zijn van weer een lastige tuktukker.
We lopen naar Chandni Chowk, het oude centrum van Delhi met z’n wirwar van straten en winkeltjes. We merken dat we toch wel wat honger hebben en dat we in deze zinderende hitte dit niet mogen veronachtzamen. Maar waar vindt je zo snel in dit gedeelte van Old Delhi een acceptabel restaurant voor westerlingen. Nergens. Maar een grote M doet ons hart sneller kloppen. Bij de McDonalds schransen we een patatje, een ijskoude colaen een McChicken naar binnen. Normaal zijn we niet zo gek van McDonalds maar nu is het fastfood toch zeer welkom.
In één van de ambachtelijke straatjes van Chandni Chowk gaan we op zoek naar zilverwerk. Al snel slagen we erin om in het juweliersgedeelte voor de meiden twee zilveren armbanden te kopen en van Nori krijg ik ook een prachtige zilveren armband. We slenteren door de doolhof van straatjes en de hitte is er uiteindelijk toch de reden van dat we besluiten om af te nokken. Maar eerst willen we toch nog de crematieplaats van Gandhi bezoeken. Het is ongeveer kwart over 3 en om 4 uur moet de plek te bezichtigen zijn. Een tuktuk is snel geregeld en om half 4 staan we al voor de poorten van Raj Ghat en wat een wonder …….. de poorten gaan helemaal niet pas om een uur of 4 open maar de crematieplek is gewoon de gehele dag door te bezichtigen. Die vuile vieze tukdriver ……….. welcome in incredible India. Ik ben bij mijn eerste bezoek aan Delhi zo’n 10 jaar geleden al eens op deze plek geweest. Het bezoek valt me nu wat tegen, de crematieplaats ligt er anders bij dan 10 jaar geleden, meer verwaarloost, minder indrukwekkend. Nori is toch blij de plek te kunnen aanschouwen, het gaat natuurlijk niet voor niets om de grondlegger van het hedendaagse India.
Met dezelfde tuktuk rijden we terug naar het hotel. Wederom zitten we constant vast in het chaotische verkeer van Delhi. Alles kleeft en plakt aan onze lichamen en een douche zal zeer welkom zijn. Om half 5 bereiken we het hotel.
Om 7 uur hebben we met de gehele groep afgesproken om te eten. Het is ons laatste samenzijn want morgen vliegt het gedeelte van de groep die geen verlenging naar Agra hebben geboekt terug naar Nederland. Het restaurant is hetzelfde als bij de start van de reis en hier durven we ons weer te wagen aan vlees. De kip is heerlijk en het bier smaakt ons weer best in deze hitte.
Nu zijn we op onze hotelkamer en schrijf ik onze reiservaringen van de laatste dagen op. Het is elf uur en ik ga er een punt aanbreien want morgen moeten we om half 6 op voor een fietstour door Delhi.
Groetjes Nori & Fred
De gouden tempel (deel 2)
Na het ontbijt blijft het nog een tijd fors doorregenen. Pas rond een uur of drie begint het langzaamaan op te klaren en nemen we opnieuw een tuktuk richting de Gouden Tempel. De oude binnenstad staat volledig onderwater. De wateroverlast biedt ons de mogelijkheid om leuke foto’s te maken en e.e.a. vast te leggen op video. De zon doet zijn best om door de wolken heen te breken en dat lukt aardig. Vergeleken met de zinderende hitte van gisteren is het nu een stuk aangenamer.
In de nabijheid van de tempel laten we ons afzetten bij het monument ter nagedachtenis van het Jallianwalla Bagh-bloedbad. Op 13 april 1919 openden Britse soldaten zonder enige waarschuwing het vuur op circa 20.000 ongewapende mensen die vreedzaam bijeen waren op een door gebouwen ingesloten plein. Er vielen 400 doden en 1.200 gewonden. Het was één van de ergste gruweldaden die de Britten in India hebben begaan. Aanleiding tot dit bloedbad was een wet die de Britten machtigde om iedere Indiër gevangen te nemen die verdacht werd van gezagsondermijning. Nu is het plein een aandoenlijk herinneringspark. In een klein museum liggen ooggetuigenverklaringen, foto’s en krantenartikelen.
Vervolgens gelopen naar het tempelcomplex dat er in de zon nu letterlijke en figuurlijk schitterend bij ligt. We dwalen opnieuw langs het nectarmeer en brengen een bezoek aan de gaarkeuken, Guru-ka-langer (gemeenschappelijke eetzaal). Hier eten dagelijks tot 6.000 pelgrims gratis en voor nop. Het is een fascinerend gezicht hoe in enorme pannen rijst en dal worden voorbereid en hoe de broden worden gebakken. Het personeel is erg uitnodigend en geeft ons alle gelegenheid om het reilen en zeilen te aanschouwen. Overal klinkt het gekletter van borden en bestek en in de grote eetzaal zelf zitten honderden mensen in een rij heerlijk te schransen. Eindelijk een geloof waarbij je direct ziet dat het geld ten goede komt van de allerarmste.
Terug op het tempelplein voltooien we de ronde aan de Parikrama. We bezoeken opnieuw de Gouden Tempel zelf en staan versteld van de toewijding van de gelovigen. We dompelen ons zelf weer onder in het heilige water van het nectarmeer en doen een wens. Ja, in deze omgeving laat je je meevoeren door de toewijding van de gelovigen.
We keren terug naar het hotel met een riksja. Dat is nog een hele toer. Ten eerste weet de riksja-bestuurder niet waar hij naar toe moet al doet hij ons anders geloven. Op iedere straathoek moet hij opnieuw vragen waar Albert Road is. Er wordt druk gebaard maar het resultaat is steeds niet bevredigend. Wij weten het zelf ook niet meer in de wirwar van straten. Uiteindelijk lukt het ons toch het hotel terug te vinden. Een gedeelte van de route voert over een brug en dat kan de arme riksja-bestuurder niet aan, dus dat betekent een stuk lopen naast de riksja over de brug heen. Bij het hotel start de bestuurder opnieuw de onderhandelingen over de prijs. We maken hem duidelijk dat het zijn eigen schuld is dat hij meer heeft moeten fietsen dan gepland, maar dan had hij ook maar niet moeten aangeven bij het instappen dat hij het adres wel wist. Wij houden hem aan de vooraf afgesproken prijs en al mopperend accepteert hij dit uiteindelijk. Typisch iets Aziatisch dit gedoe.
In de lobby komen we Finny, Ton en Luc tegen en we besluiten met z’n vijven te gaan eten in het Grand Legacy. Ook deze tour met de tuktuk gaat niet zonder slag of stoot. De naam van het hotel schijnt inmiddels veranderd te zijn en is nu onderdeel van Golden Tulip. Uiteindelijk weten we ook deze barrière te slechten en kunnen we heerlijk eten in dit wat chiquere hotel. Na het eten nemen we met z’n vijven de tuktuk naar de Gouden Tempel om deze in verlichte staat te zien. Het goud van de tempel is prachtig verlicht en het geheel geeft een feeërieke aanblik. Tegen tienen moet het heilige boek verkast worden van de tempel naar de Akal Takhat. We zien het begin van de ceremonie maar alles gaat in een zeer langzaam tempo en we vrezen dat dit nog enkele uren gaat duren. Niet zo erg, ware het niet dat we morgenochtend om half 4 moeten opstaan voor de treinreis naar Delhi. We besluiten dan ook af te nokken en nemen een tuktuk terug naar het hotel en dit keer weet de bestuurder het hotel wel in enen te vinden.
Op de hotelkamer schrijven we ons reisverhaal bij, wifi-en wat en dan liggen we pas om half 1 in ons bedje. Dat betekent dus maar 3 uurtjes slapen ……………..
Welterusten......
Ammritsar
Vandaag een vrije dag, maar we besluiten toch vroeg op te staan (half 7) om zo vroeg mogelijk vanwege de hitte een bezoek te brengen aan de Gouden Tempel.
Amritsar was vroeger het centrum van het 19de eeuwse Sikh imperium en is nu nog altijd het religieuze centrum voor alle Sikh over de gehele wereld. De Sikh religie was oorspronkelijk een reactie op het Indiase kastensysteem en heeft zowel Islamitische als Hindoeïstische elementen in zich, met strikte morele codes.
Heiligste van het heiligste voor de Sikh is de Harmandir Sahib, de tempel die ook na de naamswijziging in 2005 vooral bekend is als de Gouden Tempel, wat te danken is aan de vergulde gouden daken. Uit alle delen van de wereld reizen pelgrims naar Amritsar om hun eerbied voor dit heiligdom te tonen.
We nemen om 7 uur een tuktuk naar de tempel. Het is verhoudingsgewijs nog redelijk koel en de straten zijn nog rustig. Het drukke Indiase leven moet nog op gang komen. We worden net buiten het tempelcomplex afgezet, nadat een zeer vriendelijke Sikh-agent ons toestemming heeft gegeven om met de tuktuk door de barricades dichter bij het complex te komen. Hij wil alles van ons weten. Inmiddels hebben we wel begrepen dat wij een bezienswaardigheid zijn. Toeristen komen nauwelijks in Amritsar. De Indiase staat Punjab heeft de laatste decennia met onrust en bomaanslagen van separatistische bewegingen en grensconflicten met Pakistan een te negatief imago opgebouwd.
We geven buiten het tempelcomplex onze schoenen af. Ik moet mijn hoofd bedekken en doe dat d.m.v. een oranje doekje dat in een mand te vinden is voor de entree. Eenmaal door de entreepoort ontvouwt zich het imposante tempelcomplex met middenin de vijver de Gouden Tempel. WAUW!! Centraal in het complex ligt de heilige vijver van ‘nectar’ waar de vele Sikh-pelgrims komen baden, de Amrit Sarovar (vandaar Amritsar).
De Sikh strijden al eeuwenlang voor een onafhankelijke staat. In de 20ste eeuw viel die droom in duigen. In de jaren 80 trok Indira Gandhi een voorstel tot enige onafhankelijkheid in. De Sikhs bezetten daarop de Gouden Tempel, die in juni 1984 werd aangevallen door het Indiase leger. Ik herinner mij de beelden nog van toen, met bomaanslagen en vele doden. In datzelfde jaar, op mijn verjaardag, werd Indira Gandhi door één van haar Sikh-lijfwachten vermoord. Het probleem is daarna nooit opgelost.
We laten de aanblik van de spiegelende nectarvijver, Amrit Sarovar, eerst op ons inwerken. We volgen de pelgrims met de klok mee en staan stil bij de schrijnen van de goeroes. Aan deze rondgang rond de vijver, de Parikrama, staan vier kleine hokjes waarin gelovigen elkaar aflossen bij het onophoudelijk lezen van de Guru Granth Sahib, het heilige boek van de Sikhs. Uit de enorme luidsprekers weerklinken ook de verzen uit het heilige boek, die ‘live’ worden voorgelezen uit de Gouden Tempel zelf. We gaan een tijdje zitten op één van de treden van de Parikrama om de sfeer te proeven. Ondanks het continue ‘getetter’ uit de luidsprekers van de heilige teksten straalt het geheel een mooie rust uit. Nieuwsgierig worden wij op ons beurt ook gadegeslagen. We worden aangesproken en gevraagd om op de foto te gaan. Ze willen weten waar we vandaan komen. “Holland, The Netherlands”. Ooh ja, dat vinden ze heel bijzonder en vervolgens worden we gevraagd wat we van Angela Merkel vinden. We leggen uit dat we geen Duitsers zijn maar dat maakt hen helemaal niet uit. Ze willen weten of wij die Angela ook zo’n funny lady vinden. We proberen uit te leggen dat we onze eigen Mark hebben, ook een very funny man maar dat schijnt geen indruk te maken. Lachen!
Voordat de gelovigen de Gouden Tempel daadwerkelijk bezoeken halen ze eerst hun prasad (offergave) en gaan dan over de Goeroe-brug naar de zeer rijk versierde Hari Mandir, waar een enorme kopie te zien is van de Guru Granth Sahib. Vanaf het begin van de brug mogen we niet meer fotograferen. Inmiddels is de lucht donkerder en donkerder geworden en even later begint het te stortregenen. De brug is echter overdekt zodat we net op tijd droog kunnen blijven. Binnen de Gouden Tempel kunnen we getuige zijn van een voortdurend bidden, gezang en muziek. Het heilige boek staat op een troon onder een baldakijn. ’s Avonds wordt het in optocht en onder gezang en luid tromgeroffel naar de Akal Takhat Sahib gebracht, het op één na heiligste onderdeel van het tempelcomplex aan de kop van de Goeroe-brug. Na de verwoesting door het Indiase leger tijdens de conflicten in 1984 is het heiligdom minutieus herbouwd.
Het blijft erg hard regenen. Aangezien we hier al 2 uur zijn en nog niet hebben ontbeten besluiten we de tuktuk terug te nemen naar het hotel om aldaar het ontbijt te nuttigen en om op een later tijdstip terug te keren naar het tempelcomplex…………..
Wordt vervolgd.
