Nog een dagj Yogyakarta
Hallo allemaal,
Vandaag hadden we een vrije dag, dus om half 8 op en om 8 uur ontbijten om daarna op pad te gaan. Omdat de temperatuur al best weer hoog was en wij graag naar het Kraton wilden, hebben we besloten de becak te nemen (een soort van fietstaxi, die ook hier al wat gemoderniseerd is en waarbij de fiets soms is vervangen door een brommer). Wij hadden op de heenweg de gemoderniseerde versie en op de terugweg hadden we nog de ouderwetse fietstaxi.
Eenmaal bij het Kraton gekomen, hebben we na het betalen van de entreetickets en de bijdrage voor de camera’s (1.000 IDR per stuk = ca. 70 cent) meteen kennisgemaakt met een oude dame genaamd Titi. Of zij onze gids mocht zijn. Natuurlijk mocht dat, je gunt tenslotte zo’n charmante dame ook een extraatje. Zij vertelde over de geschiedenis van het Kraton, een van de zeven paleizen van de Sultan. Een gedeelte is nog steeds door de Sultan in gebruik en die privévertrekken mogen wij natuurlijk niet zien.
Fred is hier echter 26 jaar geleden met zijn moeder geweest en toen mochten zij op uitnodiging met het reisgezelschap nog bij de Sultan dineren. Voorwaarde was toen wel dat zij zich in de voorgeschreven kleding hesen, dus Fred heeft die avond behoorlijk zitten zweten in zijn zijden pakkie, haha, wat had ik dat graag gezien.....
De eetzaal, het paviljoen waar de optredens zijn, mochten we echter wel bekijken. Dit paviljoen heeft in het midden alle kenmerken van het Hindoeïsme, dan de ring eromheen het Boeddhisme en de buitenste ring de Islam. Bij de Sultanfamilie gelooft men dat er maar 1 god is en niet allemaal verschillende goden, dus vandaar alle geloven in dit paviljoen. Ook mochten wij het wapen van de familie bewonderen met de daarbij behorende betekenis; de horens staan voor Power, de wat puntige oren voor Wisdom en het geheel voor Freedom. In het midden van dit wapen staat dan de naam van de dan regerende Sultan gegraveerd.
Ook zien we foto’s binnen in het paleis van de haardracht van de dames, welke voor mij heel herkenbaar is (ik ben er pas veel later achter gekomen dat mijn moeder een vals stuk haar in haar haar geweven had zitten om net zo’n knot te krijgen als dat wij vandaag op de foto’s hebben gezien. Als kind snapte ik maar niet hoe het kon, dan mijn moeders haar in 1 nacht zo snel kon groeien…..
Ook hebben we gezien dat bij alle foto’s die zij hier maken er niemand lachend op de foto staat, dus ook dat verklaart waarom de familie Voogt altijd zo ernstig kijkt op de familiefoto’s.
Verder in het Kraton veel oorkondes van buitenlandse bezoeken, het bewijs dat de negende Sultan in Leiden en in Haarlem gestudeerd heeft. In het paleis vind je vooral veel over de negende sultan, hij is dan ook heel belangrijk geweest in de geschiedenis van de Javanen. Om dat allemaal hier uit te leggen, neemt wel een paar uur in beslag, dus dat doe ik dan maar niet.
Titi heeft ons ook uitgelegd dat er voor veel verschillende dingen batikmotieven zijn. Of het nu gaat om de besnijdenis, een huwelijk, een zwangerschap, dat schijn je allemaal af te kunnen lezen aan het motief van de batik.
Voor de baboe (verzorgster) die verantwoordelijk was voor de verzorging van de kinderen van de Sultan werd ook een batik ontworpen. De traditionele kleuren voor de koninklijke familie zijn indigoblauw en soga, een roodbruine kleur.
Na het Kraton zijn we naar Fort Vredeburg (fort van de Vrede) gelopen. Dit fort is in 1765 door de Nederlanders, tijdens de kolonisatie, gebouwd ter bescherming van de gouverneur. Het fort ligt precies tegenover het Gedung Agung (een van de presidentiele paleizen). Het fort heette vroeger eerst fort Rustenburg (fort om te rusten). Nu is er een museum gevestigd, waar vooral heel veel is te zien over de onafhankelijkheidsstrijd van Indonesië en geloof me, de Nederlanders hebben daar niet zo’n fraaie rol in gespeeld.
Hierna zijn we naar de Jalan Malioboro gelopen. De grootste en bekendste winkelstraat van Yogyakarta. De straat ligt ten noorden van het Kraton en de naam van de straat wordt ook gebruikt om de wijk waarin de straat ligt aan te duiden. Wij vonden de straat ervoor echter veel leuker, heel veel eetstalletjes waar men heerlijk zat te smikkelen. Hier was het ook dat men perse met ons op de foto wilde. Haha nu waren wij weer de bezienswaardigheid i.p.v. andersom……
De Malioboro is nu een straat met heel veel meuk en stalletjes met meer van hetzelfde. Wij werden ook al door de inwoners hier gewaarschuwd voor de kwaliteit van de spullen van die Chinezen.
Hierna zijn we met de Adong (paardenkoets) naar de vogeltjesmarkt gegaan. Dit was even grappig om te zien, toen alle vogeltjes nog alleen in een kooitje zaten, maar toen we de aapjes zielig in een kooitje bij elkaar zagen zitten waren we er snel klaar mee en weg waren we. Met de becak terug naar ons hotel, om daar vervolgens bij ViaVia heerlijk te lunchen.
’s Avonds een heerlijke massage en daarna was het weer tijd om te gaan eten. Vanwege de massages waren we iets later en van het restaurant waar we eerst heen wilden, was dan ook al de keuken gesloten. Dan maar naar Easy Going. Het eten kwam in etappes en we hebben daar weer de les geleerd, dat je nooit in een westers restaurant Indisch moet bestellen (hadden we kunnen weten, want dat doen we thuis ook niet) want dan is het weliswaar te eten, maar toch veel minder lekker.
Nu weer in ons hotel, nog even schrijven en dan slapen want morgen worden we om zes uur opgehaald voor de treinreis naar Malang.
Liefs,
Fred & Nori
De eerste dag in Yogyakarta
Lieve allemaal,
Vanmorgen konden we voor de verandering eens heerlijk uitslapen. Op ons gemak ontbeten en daarna even een duik in het zwembad genomen. Lekker hoor!
Nadat we ons weer toonbaar hadden gemaakt, lees keurig aangekleed, zijn we het drukke straatje ingelopen en hebben bij ViaVia een overheerlijke cappuccino gescoord. ViaVia hebben we al in Nicaragua en Honduras leren kennen, dit is een franchise onderneming opgezet in 1995 door een paar reizende Belgen en inmiddels in flink wat landen geopend. Deze in Yogja is een van de eerste ViaVia’s. Altijd weer grappig om een ViaVia te zijn en onder het genot van een kopje koffie “aapjes” te kijken…….. want dit is een trefpunt voor veel reizigers.
Na de koffie nog een bananen lassi, nee geen hond, maar een soort milkshake…… en toen weer terug naar ons huisje. Nu buiten wat te hebben gelezen en rustig aan gadaan, was het is zover voor onze trip achter op de brommertjes door Yogja.
Keurig om half 3 stonden de meiden van ViaVia voor het hotel. ViaVia heeft er juist voor gekozen om veel vrouwen in dienst te nemen, zodat zij ook een goede toekomst kunnen hebben.
Het was dus de bedoeling dat wij achterop bij de dames door de stad zouden crossen, met daarbij de nodige stops om van de culinaire dingen van Java te genieten.
Onze eerste stop was bij Bu Ning, dit betekent mevrouw Ning. Het is hier heel normaal dat je meneer of mevrouw met de achternaam van jezelf op je uithangbord zet en daaronder hetgeen je verkoopt. In dit geval dus: Bu Ning, Gado Gado & Lotek, dan de naam van de straat waar je zit: Tamasiswa en dan als laatste van het gebied waar je zit: Pesan Antar en klaar is je uithangbord……
De meiden waar we bij achterop zaten zijn: Amanda (Fred), Ikke (Jolanda), Anni (Tonny) en ik zat bij Tyas.
Terwijl we zo door Yogyakarta reden, zat Tyas met me te kletsen alsof het helemaal niet druk was op de weg. Ze vertelde dat ze vorig jaar is afgestudeerd en dat ze nu gesolliciteerd heeft als docent op een lagere of middelbare school in Borneo (Kalimantan) omdat haar zwager daar ook al docent is en dat haar zus er ook binnenkort gaat werken.
Zoals ik net zei was onze eerste stop bij Bu Ning, Gado Gado & Lotek en daar leerden we hoe we Lotek moesten maken. Ik heb daar een filmpje opgenomen alsof ik de nieuwe Lonny was….. haha voor de jongere lezers onder ons, Lonny is zeg maar de Herman den Blijker van de Indonesische keuken in de zeventiger jaren.
Heerlijk hoor die beide gerechten!!! Daarna door naar de fabriek waar ze Bakpia Pathok maken, dit zijn Javaanse koekjes gevuld met groene erwten, ananas, chocolade, zwarte bonen of kaas. Die met kaas vonden wij het minst lekker en die met groene erwten en chocolade het lekkerst. Van die laatste twee hebben we dan ook een doosje meegekregen, lekker voor als we overmorgen de treinreis gaan maken.
Na de bakpia gingen we naar een stalletje langs de weg, ook wel Jajan Pasar oftewel snackmarkt genoemd. Daar verkochten ze allerlei lekkernijen als lemper, risoles, kwee lapis, pastei en nog meer waar ik de naam niet meer van weet. We mochten zoveel proeven als we zelf wilden en dat deden we dan ook. Tyas dacht me nog even in de maling te nemen door te demonstreren hoe zij de risoles eten; dan neem je eerst een hapje van een chilipeper en dan een hap van de risoles. Dat deed ik dus ook en zij dacht dat de vlammen nu wel mijn oren uit zouden schieten, maar helaas voor haar, thuis eten we ook vrij regelmatig pepers dus hier was niets bijzonder scherps aan voor Fred en mijzelf.
Hierna gingen we naar de Kraton (het gebied rondom het paleis van de Sultan van Yogyakarta) waar een straatje was met allerlei eettentjes met als specialiteit Gudeg. Yogyakarta wordt ook wel de stad van Gudeg genoemd. Wij zijn gestopt bij het eethuisje van Bu Lien. Het hoofbestanddeel hiervan is jonge jackfruit. Dit wordt dagenlang gekookt met allerlei kruiden en gula djawa (bruine suiker). Dit wordt dan gegeten met rijst en erbij kippenpoten en kippenkoppen en dan bedoel ik ook echt de poten en niet de drumsticks of de dijen…… ook de eendeneieren die 5 uur worden gekookt zijn hier een ware specialiteit. Ik weet in ieder geval weer waar ik mijn trauma voor de sambal telor vandaan heb. Gatver…. Ik vind het echt nog steeds niet lekker die groen gekookte eieren……
De laatste stop was op de Alun Alun, bij de zuidkant van het sultan paleis. Hier rijden in het donker allerlei fel verlichte autootjes die omgebouwd zijn tot trapauto voor volwassenen. Compleet met allerlei knipperende kerstverlichting.
Daar hebben we net als de locals op de grond gezeten op een groot veld en genoten van onze Ronde (dit is een soort mierzoete gemberthee, gevuld met pinda’s, brood en andere dingen waarvan ik de naam even ben vergeten).
Toen we dachten dat we alles hadden gehad, kwam Tyas nog met 2 bakjes aanlopen en zei lekker….. na een paar happen beaamden wij dat het inderdaad lekker was en vroegen naar de naam van de wafeltjes…. Toen zei ze weer lekker, dat ging zo even over en weer, wij maar weer uitleggen dat we de naam van het gerecht bedoelden en zij maar weer: “Lekker”….
Uiteindelijk begrepen we dat het gerecht lekker heette………
Hierna hebben de dames en heer ons weer naar het hotel gebracht en hebben wij afscheid genomen. Nog even een kopje koffie aan de overkant gedronken en toen naar de kamer. Toen Fred onder de douche stond werd er op de deur geklopt en werd er door de meisjes van het hotel een kopje thee met iets lekkers gebracht. Wat een service!!! Nu zitten we echt helemaal vol en hoeven dan ook zeker niet meer te eten…. Maar wat was het een geweldige trip!!!!
Tot morgen,
Fred & Nori
Borobodur-Mendut-Prambahan
Selamat Malan,
Ook vanmorgen begon de dag weer vroeg. Dit keer waren we zelfs ruim voor de wekker wakker. Om vier uur zouden we eigenlijk een wake-up call krijgen, maar toen zaten wij al aangekleed en wel bij de koffiecorner, die pas om kwart over vier open zou gaan.
Even een kopje koffie, croissantje en toen was onze gids, Fatah, er. Hij ging met ons mee naar de Borobodur en tijdens het wachten op de zonsopgang had hij leuke anekdotes te vertellen, maar ook serieuze wetenswaardigheden. Zo vertelde hij dat door het gebruik van de gelovigen om voor de vrouwen de hiel van de boeddha in een stupa aan te raken en voor de mannen de ringvinger van diezelfde boeddha aan te raken, deze toch behoorlijk te lijden hebben en dat er besloten is dat er daarom niet meer op geklommen mag worden. Ook denkt men erover om een begin en een eindtijd van een bezoek in te gaan stellen om zo de bezoekersaantallen meer te kunnen stroomlijnen.
Borobodur betekent tempel op de heuvel. Men gelooft hier dat hoe hoger zij bouwen, hoe dichter men bij de hemel is. De Borobodur stamt uit het einde van de 8e eeuw. Bij het bouwen van dit immense werk is geen korreltje cement gebruikt. De blokken zijn door middel van dubbele zwaluwstaartverbindingen aan elkaar bevestigd. Het hele monument is 42 meter hoog en 123 meter in het vierkant.
Fatah vertelde ook over een van de afbeeldingen dat er aapjes waren die rijkelijk konden leven van de vruchten aan een boom, toen kwam er een jaloerse man en haalde alle vruchten uit de boom. De aapjes konden echter toen nog niet springen en zouden dood gaan omdat zij niets meer te eten hadden. De oudste aap met een hele lange staart heeft zich toen opgeofferd door zijn staart uit te steken naar de volgende boom, zodat de aapjes daar overheen konden lopen, met de dood tot gevolg voor deze oude wijze aap. Men leert hiervan dat je je soms moet opofferen om te zorgen dat iets blijft voort bestaan………..
Hierna zijn we lekker gaan ontbijten in ons hotel en hebben we afscheid genomen van Fatah. Onze chauffeur kwam ons om half 10 weer halen om naar de Mendut te gaan. Deze tempel kom je als eerste tegen wanneer je naar de Borobodur gaat, maar gisteren zijn we op weg naar ons hotel hier voorbij gereden. Voordat we de Mendut hebben bezichtigd zijn we eerst naar het bijbehorende klooster gegaan en hebben daar alle beelden bewonderd. Er heerste, zoals dat hoort, een serene rust.
Eenmaal buiten de poort van het klooster werd je meteen door allerlei verkopers lastig gevallen en op mijn opmerkingen dat ik geen geld bij me had en dus niets kon kopen, zeiden ze: ÿour money is in de car”, en ze wilde dan wel even meelopen ;-)
De Candi (tempel) Mendut was erg mooi om te zien. Ook hier weer genoten van al het moois!
Na de Mendut zijn we doorgereden naar de Prambahan. Een prachtig tempelcomplex, geheel gewijd aan Shiva. Hij staat dan ook precies in het midden van dit grootste tempelcomplex van Zuid-Oost Azië. Links van hem staat Brahma en rechts van hem staat Vishnu. Ook staan hun beschermers, respectievelijk Garuda de adelaar van Brahma, Nandi de stier van Shiva en Angsa de gans van Vishnu in drie kleinere tempels bij hen.
De tempel van Shiva word ook wel de Lorong Jonggrang genoemd oftewel de ranke maagd. In de tempel kom je na het beeld van Shiva met de klok mee eerst Agastya de leraar van Shiva, dan Ganesha de zoon van Shiva (de god met het olifantenhoofd) en als laatste Durga zijn vrouw tegen.
Grappig is wel te weten dat Ganesha ook wel de beschermheer van de reizigers wordt genoemd, dus wij hebben maar even extra goed naar hem gekeken.
Na al dit moois zijn we terug gereden naar ons hotel met onderweg nog een stop met heerlijke Indonesische specialiteiten. Eenmaal aangekomen bij Duta Guesthouse zijn we na ons welkomstdrankje met daarbij een stukje pandancake naar onze kamer gegaan voor een klein dutje. Dat dutje werd iets groter, want we hebben compleet in coma gelegen haha
Nadat we ons heerlijk hadden opgefrist zijn we gaan eten, maar dat viel vanavond niet mee. Het eerste restaurant waar we op aanraden van de dame achter de receptie heengingen, bleek niet veel meer in huis te hebben, dus na het opdrinken van ons drankje hebben we afgerekend en zijn verder gegaan. Bij een klein restaurantje terecht gekomen. Daar heerlijk gegeten, al kon dat niet alle vier te gelijk, want het kwam vanavond in etappes, maar smaakte niet minder lekker. Na het eten nog een heerlijke kop jasmijnthee en toen weer terug naar het hotel.
Nu mijn verhaal aan het schrijven en dan zo weer slapen. Morgen kunnen we even rustig aandoen. We worden pas s middags opgehaald en wat we dan gaan doen, vertel ik morgen, maar dat het met mijn grote hobby te maken heeft kan ik nu alvast verklappen.
Tot morgen,
Liefs,
Fred & Nori
Van Bandung naar Yogyakarta
Lieve allemaal,
Daar zijn we weer. Vanmorgen werden we om 6.15 uur opgehaald bij ons hotel om vervolgens naar het station van Bandung gebracht te worden. Wij vertrokken vanaf daar naar Yogyakarta een reis die ongeveer 8 uur in beslag heeft genomen.
Tijdens de reis niet zo heel veel geslapen, want er was zo ontzettend veel te zien onderweg. Ook de zwaaiende mensen langs het spoor bleven ons verbazen, want je zou denken dat zij vaak zat zo’n trein langs zien komen, dus waarom zou je dan in godsnaam nog zwaaien……
Om 15.12 uur zijn we aangekomen op het station van Yogyakarta en de chauffeur van Footprint stond alweer keurig met zijn bordje omhoog op ons te wachten. Toen nog een ritje van zo’n anderhalf uur naar ons hotel.
In de gids hadden we gelezen dat het een weinig sfeervol hotel zou zijn, maar niets was minder waar! Een prachtig kleinschalig hotel (35 kamers) een prachtige lobby en een oh zo vriendelijke ontvangst compleet met welkomstdrankje.
Snel naar de kamer en daarna nog even een klein rondje over het terrein voordat het donker werd. Toen al de eerste foto van de Borobodur kunnen maken.
Om half 7 hadden we weer afgesproken in de lobby en zijn we naar de videokamer gegaan om te kijken naar een informatiefilm over de Borobodur die we morgenochtend gaan bezoeken. Nu weten we tenminste al iets over de achtergrond, wat het kijken naar de tekeningen op de muren weer iets vereenvoudigd.
Na de film was het tijd om te gaan eten en omdat we vanmiddag niet zoveel hadden gegeten, hadden we alle vier best trek! Dus maar een voor- hoofd- en nagerecht besteld. Heerlijk gegeten!
Na het eten weer naar de kamer, nu even mijn verhaal schrijven en dan slapen. Morgen krijgen we om vier uur (04.00) een wake-up call en om half vijf moeten we dan klaarstaan. De gids neemt ons dan mee naar de Borobodur voor de zonsopgang, wat als het goed is heel mooi moet zijn……
Voor nu dus welterusten oftewel selamat Tidor!
Liefs,
Fred & Nori
Een dagje Bandung
Hallo allemaal,
Vanmorgen zaten we weer om half 8 aan het ontbijt. Een heerlijk uitgebreid ontbijt, met voor ieder wat wils. Ik heb lekker soto kahri gegeten, een soort soto ayam, maar dan anders hihi…..
Om half 9 stond Ratna in de hal op ons te wachten voor de stadswandeling door Bandung. Hier in Bandung is de Nederlandse architect Charles Prosper Wolff Schoemaker (25-7-1882/22-5-1949) bekend geworden omdat hij hier verschillende gebouwen in art deco stijl heeft neergezet. Er is zelfs een klein museum naar hem ingericht in het Preanger Hotel. Daar hangen foto’s met gebouwen van zijn hand en wat boeken van de universiteit van Delft waar hij ooit gestudeerd heeft.
Onze wandeling begon dan ook in bovengenoemd hotel. Daar leerden we ook meteen dat Bandung gebouwd is op de bodem van het opgedroogde meer van een vulkaan en dat het op een hoogte ligt van 768 meter.
In de Art Deco stijl zijn veel Kalla figuren verwerkt, dit zijn dezelfde figuren als die in de maskers van de Balinezen worden gebruikt, men gelooft dan ook dat het de kwade geesten op afstand houdt.
Ook is er veel te vinden van de Afrika Azië conferentie, waarvan de eerste in 1955 plaatsvond. Er wordt daarom nu gezegd dat de Cikapundungrivier de langste ter wereld is omdat zij de Asia-Afrikastreet doorkruist. Deze straat is zo genoemd omdat er veel hotels langs liggen waar de hoogwaardigheidsbekleders uit die tijd allemaal gelogeerd hebben. Ook hangen er overal banieren met afbeeldingen van die tijd met onder andere Soekarno, Kennedy en Nixon die ook aanwezig mochten zijn ondanks dat zij niet uit Afrika of Azië kwamen. Ook Mao Tse Dong hebben we pontificaal op een banier zien staan. Maar vooral veel, heel veel Soekarno……..Het heeft in ieder geval veel invloed gehad, want overal in de stad is er wel iets van te vinden. Ook in ons hotel het Savoy Homann hangt er een hele vitrine vol met foto’s van die gebeurtenis.
Op een van de pilaren van de brug over de Cikapundungrivier, hangt een gezegde van M.A.W. Brouwer die schrijft dat Bandung is gebouwd toen God glimlachte……
We zijn ook naar de Twin Towers van Bandung geweest, die sinds 2003 aan de grote moskee, de Menara Kembar, zijn gebouwd. De moskee zelf stamt uit 1800, maar is al verschillende keren gerenoveerd en weer uitgebouwd.
In één van de torens zijn wemet de lift omhoog gegaan en konden we mooi uitkijken over de stad. Toen was ook goed te zien dat de noordkant van Bandung door de Nederlanders was geconstrueerd, heel ordelijk en overzichtelijk en dat de zuidkant door de locals is geconstrueerd, alles op- in- en door elkaar. Volgens ons Nederlanders dan ook chaos troef wat daar heerst.
Onderweg gestopt in het Snoephuis waar Nederlandse lekkernijen zoals bokkenpootjes, kattentongen, amandelbroodjes, banketstaaf, Jan Hagel, hagelslag en pindakaas te verkrijgen zijn. Natuurlijk hebben we daar koffie gedronken met een heerlijk stukje taart erbij en moesten wij ook van onszelf de bokkenpootjes even proeven. Anders kunnen we toch niet oordelen of die net zo lekker zijn als thuis ;-)
We zijn ook in Chinatown geweest, maar in niets doet dat denken aan de Chinatowns in andere steden waar we geweest zijn. Oké er lopen Chinezen op straat, maar daar is het mee gezegd. Er zijn genoeg winkeltjes van Indonesiërs. We zijn ook in een winkeltje geweest die vooral kruiden verkoopt, een toko jamu, tegen allerlei kwaaltjes. De eigenaar heeft al verschillende keren de krant gehaald met zijn bijzondere waren. Daarnaast spreekt hij ook nog eens goed Nederlands. Hij was dan ook heel trots te kunnen vermelden dat hij tijdens het koloniale tijdperk naar een Nederlandse school was geweest en hij nodige ons dan ook uit zeker nog eens terug te komen, omdat hij op die manier weer eens zijn Nederlands kon oefenen.
Toen gingen we naar de Pasar Beru, wat nieuwe markt betekent. De bovenverdiepingen vooral bedoeld voor kleding en andere benodigdheden en in de kelder vlees, groenten, heel veel kroepoek in allerlei kleuren en smaken, waaronder ook de gebakken tempé die wij van Ratna mee hebben gekregen om morgen in de trein te nuttigen. Met daarbij ook nog hele zoete kleverige snoepjes. Ik denk dat daar in de trein vast wel een paar kinderen voor te vinden zijn haha.
Na dit bezoek was het tijd om te lunchen en Ratna bracht ons naar Warung Kopi Purnama waar ze een mix van Nederlands, Chinees en Indisch bestelde. Dit bestond uit bitterballen (ja, echt waar), loempiaatjes en pang-sit goreng. Lekker hoor!! Een grote kop thee erbij en klaar waren we weer.
Als laatste nog een Wayangpoppenmakerij bezocht. Een bedrijfje waar het maken van de poppen al jaren van vader op zoon gaat. Vader demonstreerde ook nog even hoe de poppen bediend moeten worden. Erg leuk om te zien met hoe veel passie deze poppen worden gemaakt en om nu ook eens de betekenis van de verschillende poppen te horen. Wanneer je een pop daar koopt dan krijg je er een omschrijving van het karakter van de pop erbij.
Hierna hebben wij weer afscheid genomen van Ratna en zijn we de massage op gaan zoeken. We zijn allemaal uitgebreid onder handen genomen en oh, wat kunnen die kleine meisjes toch hardhandig zijn! Na de massage werden Jolanda en ik in de sauna gezet omdat dat nog beter zou zijn voor de spieren en daarna konden we een heerlijke douche nemen. Toen we weer bij onze kleren kwamen stond er een heerlijk kopje thee op ons te wachten en toen was het klaar. Fred zat al op ons te wachten en het bleek dat hij niet in de sauna was gezet, hihi, wij vrouwen hebben zo’n massage vast harder nodig…..
’s Avonds zijn we met z’n tweeën naar een Indisch eettentje gegaan, wat we eigenlijk ’s middags al gespot hadden en we werden niet teleurgesteld. Heerlijk gegeten en dan voor nog geen tientje! (tja dan blijven we toch die zuinige Nederlanders).
Eenmaal weer op de kamer de tas weer ingepakt, want morgen worden we om 6.15 uur, ja u leest het goed opgehaald om naar de trein te gaan. Wij reizen dan naar Yogjakarta.
Tot dan!
Liefs,
Fred & Nori
Bandung
Hallo allemaal,
Vanmorgen moesten we best op tijd op. Om half 8 zaten we aan het ontbijt (ja,ja, weer met rijst) want om half 9 zou onze chauffeur, Julian, ons weer op komen halen. Hij was keurig op tijd, dus we konden ook mooi op tijd vertrekken.
We moeten zo’n 155km tot onze volgende overnachting en de rit naar Bandung zou dan ook ongeveer 3 tot 4 uur duren, afhankelijk van de verkeersdrukte. We hebben er drie en een half uur over gedaan. Het eerste stuk ging heel snel, koffiestop onderweg, met een koffie toebroek (koffie zoals bij oma thuis), maar het laatste stuk stonden we goed vast en gingen we maar stapvoets vooruit (lopen ging bijna sneller).
We zitten nu in het Savoy Homann Hotel. Een vijfsterren hotel, maar kan ons niet echt bekoren, na het oh, zo, leuke hotel in Jakarta. Om een voorbeeld te geven, het zwembad hier lag vol met gillende kinderen en wij hebben dan ook meteen weer rechts om keer gemaakt, terwijl het zwembad van het Hang Tuan hotel helemaal voor onszelf was……
De kamers zijn echter prachtig en de bedden goed, dus je hoort ons niet klagen, dan maar een keer niet zwemmen ;-)
Vanmiddag hebben we in een traditioneel restaurantje gegeten, ze spraken daar alleen maar Indonesisch en ca. 3 woorden Engels….. Dat betekende een hoop improvisatie en wat parate kennis van mijn kant haha, de nasi goreng kwam goed op tafel, maar bij de boontjes (buncis) ging het mis. Ik had die buncis besteld, die kreeg ik ook, maar rauw, tja, dan had ik er maar even bij moeten zeggen dat ik ze ook gewokt met kruiden en dergelijke wilde hebben. Na wat handen en voetenwerk, kwam het echter toch goed uit de keuken en was het erg lekker.
Ze zeggen wel eens dat honger rauwe bonen zoet maakt, maar blijkbaar had ik dan toch niet genoeg honger….
Verder hebben we niet zo heel veel gedaan vandaag. Lekker geluierd in aanloop naar de komende dagen. Morgen ook nog een rustige dag, maar volgens Rijstlijder Fred moeten we daarna heeeeel vroeg op en worden het lange dagen……, dat geloven we dan maar.
’s Avonds op aanraden van Julian gegeten bij de Queen. Wij waren daar de enige buitenlanders of in ieder geval, zichtbare buitenlanders, want het zat er vol met Indo-Chinezen, Chinezen en Javanen. Heerlijk gegeten!!!
Als laatste nog even naar de bar van het hotel, waar een bandje optrad en voor we het wisten stonden wij zelf mee te zingen. Haha niet om aan te horen, dus ik zal jullie de filmpjes besparen, maar een paar foto’s zal ik jullie niet onthouden.
Tot zover vandaag, tot morgen,
Selamat Tidor
De eerste dag in Jakarta
Hallo luitjes,
Hier dan ons eerste bericht vanuit een warm en zonnig Jakarta.
Gisteravond zijn we om 00.30 aangekomen in het Hang Tua in Jakarta. Een prachtig klein hotelletje hier in de drukke wereldstad Jakarta. Het hotel heeft maar 17 kamers en zelfs een klein zwembad. We werden ontvangen met op de kamer een taartje voor de jarige Jolanda. Die hebben we genuttigd onder het genot van een Bintang, het plaatselijke bier hier. Daarna naar de heerlijk koele kamer, waar de airco al volop stond te draaien. Werkelijk als een blok geslapen.
Vanmorgen een heerlijk ontbijt met vers fruit en gebakken rijst met een eitje en kroepoek, mijn dag kan al niet beter beginnen. De Indo in me is al weer helemaal wakker ;-)
Om 9 uur werden we opgehaald door Julian die voor de komende twee dagen onze chauffeur is.
Als eerste zijn we naar de oude haven van Jakarta gereden, de Sunda Kelapa, wat Kokos eiland betekent. Daar lagen allemaal houten schepen net als in vroeger tijden. Het is dan ook zeer waarschijnlijk dat mijn moeder als meisje van 13 hier ergens samen met haar vader, moeder en een paar broertjes en zusjes, aan boord is gegaan om naar Nederland te varen.
Toch best een raar idee, hier nu zelf te staan op een plek waar mijn moeder ooit aan boord is gegaan om huis en haard achter zich te laten.
Er wordt nu nog ongelooflijk hard gewerkt. Van een arbo hebben ze hier nog nooit gehoord. Om een voorbeeld te geven er moest een vrachtwagen met Indocement worden gelost en dat gebeurde zak voor zak, allemaal met de hand. Ik heb ze niet geteld die zakken, maar het waren er heel veel, dus ik schat zo in dat het lossen van die vrachtwagen wel een paar dagen duurt……….. en dat allemaal in de volle zon!
Na de haven hebben we een bezoek gebracht aan het oude stadscentrum en hebben in het oude handelskantoor, wat nu omgebouwd is tot restaurant café Batavia, koffie gedronken. De portretten van al onze staatshoofden hangen er, te beginnen bij Koningin Moeder Emma, Juliana, Beatrix en Willem-Alexander, alleen het portret van Máxima ontbreekt……
Hierna overgestoken naar het voormalig gouverneurskantoor van Jan Pieterszoon Coen, die hier namens de V.O.C. gouverneur was van 1587-1629, tegenwoordig is dit gebouw ingericht als museum en staan er nog veel kasten tafels en stoelen uit die tijd. Veel van de omschrijvingen in het gebouw bevatten veel oud Nederlandse namen. Ze kenden hier in ieder geval ook een derde en vierde dwarsgracht……
Ook nog even het postkantoor bekeken, wat hier ook al honderden jaren dienst doet als postkantoor (kantor pos) en waar niet zoveel aan veranderd is.
Toen was het tijd om te lunchen en heeft Julian ons naar een restaurant gebracht waar vooral veel locals komen. Heerlijk de verse vis buiten in bakken voor het uitkiezen, de open keuken met grote wokpannen op de gasbranders, jaja daar gaat bij een zo’n lekkerbek als ik het hartje sneller van kloppen.
De koks stelde mij dan ook niet teleur. De garnalen (udang), taugé (togé), sperzieboontjes (buncis) waren allemaal heerlijk gekruid en niet te versmaden. Wij hebben dan ook heerlijk ons buikje rond gegeten.
Na de lunch nog de grote Moskee, de Masjid Istiqlal, bezocht. De moskee staat hier gebroederlijk tegenover de katholieke kerk. Als laatste nog naar het nationaal monument, Pengumuman, of zoals ze hier zeggen Tugu monumen nasional.
Ook de politie is hier polisi. Ik begrijp nu in ieder geval steeds beter waarom mijn moeder die “T” maar niet uitspreekt ;-)
Nu aan de rand van het zwembad mijn verhaal schrijven en dan straks maar weer eens een restaurantje opzoeken om te kijken wat voor lekkers wij vanavond weer tot ons kunnen nemen. Het zal in ieder geval moeilijk worden om niet ongelooflijk veel zwaarder thuis te komen……
Groetjes en liefs,
Fred & Nori
Fred & Nori (nog niet) in Indonesië
Hallo allemaal,
Daar zijn we weer.....
Nog 20 dagen en dan is het zover en gaan we samen met Tonny en Jolanda naar Indonesië. We hebben er dan ook super veel zin in en zo langzamerhand begint het ook wel weer te kriebelen en zijn we begonnen met de eerste voorbereidingen.
Het visum zit inmiddels goed vastgeplakt in het paspoort, dus we mogen Indonesië in.
Nu gaan nadenken over wat er allemaal weer in die koffer moet, in ieder geval de duikbril en de flippers, want dat er gesnorkeld gaat worden is een ding wat vaststaat. Dan gaan wegen wat er wel of niet mee mag, want tja ook dit keer mag er maar 15 kg mee vanwege de binnenlandse vluchten.
Het belooft weer een fantastische reis te gaan worden, een voorproefje kunnen jullie vinden wanneer je op ons profiel klikt.
Voor nu is dit het even, dus zeggen wij tot over 3 weken!!
Liefs,
Fred& Nori
