Tetebatu-Gili Meno
Speciaal voor mijn vriendinnetje Marjo, maar natuurlijk ook voor iedereen die zin heeft om dit verslag te lezen,een extra uitgebreid verslag van onze dag.
Vanmorgen zou de groep om 8 uur gaan wandelen, dus hebben wij aangegeven daar niet zo'n zin in te hebben. Later bleek dat zij het toch ook wel wat vroeg vonden en dat ze pas om half 9 zijn gaan wandelen. Wij hebben toen rustig ons koffertje ingepakt, ontbeten en nog een beetje gelummeld in 'ons'prieeltje, voorzien van een overheerlijk kopje thee.
Om 10 uur moesten wij in de bus zitten om de rit te gaan maken om de rest van de groep op te halen. Inmiddels waren er nog anderen van de groep die hadden besloten om de wandeling toch maar niet te gaan doen.
Nadat we de rest hadden opgepikt zijn we naar het waterpaleis van de sultan, het Taman Marmada, gereden en hebben daar nog zo'n klein uurtje door zijn tuinen gewandeld en zijn meditatieruimte bewonderd, zijn eigen tempel en zijn zwembad (met Olympische afmetingen).
Onderweg ook maar weer eens geluncht en genoten van een nasischotel met o.a. garnalen, kip en saté. Heel vervelend allemaal.....
Na weer een uurtje rijden kwamen we aan bij de boot. Nou ja boot.... Het ding bleef drijven en het was zeker niet zoals in de beschrijving stond een vlerkprauw.....
Gelukkig was het maar een half uurtje varen naar Gili Meno (de kleinste van de drie Gili eilanden), maar daar aangekomen bleek er nog een hindernis te overwinnen. Er was namelijk niet iets van een aanlegsteiger voor de deur en het water was nogal wild. Toch wilde de 'kaptein' daar perse aanleggen en ik kan jullie vertellen dat de boot af en toe gevaarlijk schuin ging, wat een hoop gegil en gemopper van een paar mensen in de groep opleverde. Gelukkig zagen anderen, net als wij, de lol er wel van in. Wat kon er tenslotte gebeuren, nat zouden we toch wel worden en voor de kust lagen we al. De bagage werd op de nek van de aangesnelde jongens genomen en zo aan land gebracht. Daarna waren wij aan de beurt. Nee, ze hebben ons niet op de nek genomen, wij moesten gewoon zelf door het zilte water banjeren. Nu had ik een korte broekrok aan en Fred een korte broek en wij vonden het dan ook niet zo erg, maar een aantal mensen van de groep dachten daar duidelijk anders over en gingen met een goed chagrijnig gezicht door het water naar de kant. Eenmaal aangekomen in het restaurant van het hotel kregen we een overheerlijk mangosapje en tegen de tijd dat dat op was waren wij ook alweer opgedroogd.
Nadat we de sleutel hadden gekregen van de kamer en wij daar aankwamen, waren we weer aangenaam verrast. Weer zo'n schattig huisje met heel mooi houtsnijwerk voor de ramen. Binnen ook lekker ruim en een heus hemelbed tot onze beschikking. Uit de kraan komt alleen maar koud water, nou ja koud, het is ongeveer op zeewatertemperatuur, dus dat valt reuze mee.
Na het uitpakken maar eens een klein stukje van de kust gaan verkennen. Maar we zijn blijven steken bij het eerste tentje. Dat zag er zo leuk uit en de cocktails waren daar ook nog eens in de aanbieding. We zaten daar ook weer heerlijk in zo'n hutje op palen met uitzicht op zee. Toen na zonsondergang ook nog een de bbq aan werd gestoken, besloten wij om lekker op ons stekkie te blijven en daar dan ook te eten . Tenslotte hebben we nog 3 dagen om het eiland te verkennen en ze zeggen dat je het hele eiland kunt rondwandelen in anderhalf uur.
Op dit moment zit ik op de veranda mijn verhaal te typen en wordt er overal om me heen vuurwerk afgestoken. Het lijkt hier wel oud en nieuw. Nu weet ik dat het de 17e een nationale feestdag is (Onafhankelijkheidsdag), dus of het daar iets mee te maken heeft?
Nou Marjo, ik hoop dat het zo lang genoeg was want dit was het wel weer even voor vandaag.
Groetjes,
Fred & Nori
Tetebatu-Pringgasela-Masbagik
Hallo allemaal,
Na een ontbijtje van warme flensjes met honing en limoen zijn we om 8 uur op pad gegaan voor een wandeling langs de Lombokse sawa's. Wat was dat allemaal mooi om te zien. Met het vroege ochtendzonnetje op de sawa's, leken deze allemaal extra mooi groen. We hebben over bijzonder smalle paadjes gewandeld en af en toe moest ik wel even slikken als ik naar beneden in de diepte keek. Ik heb geen last van hoogte vrees , maar ik zou er toch bijna last van hebben gekregen. Ook het lopen over de kleine sluisjes was een bijzondere ervaring.
We zijn ook naar het Nationaal Park van de Rinjani vulkaan geweest en hebben daar een prachtige tocht naar de waterval gemaakt die met een hoop geraas naar beneden kwam donderen. Natuurlijk leverde dit ook weer mooie plaatjes op. Helaas moesten we daar iets langer blijven dan gepland, want de bus had het begeven en hier moeten de chauffeurs dan zelf het mankement maar op zien te lossen. Niets ANWB!
Gelukkig was onze chauffeur met zijn bijrijder bijzonder handig en hebben ze na een dikke twee uur de bus toch weer aan de praat gekregen.
Toen was het tijd voor de lunch en dat hebben we in het weversdorpje, Pringgasela, gedaan. Genoten van een originele Sasak maaltijd, zo noemen ze het eten hier op Lombok. Natuurlijk hebben we daar wat gekocht.
Onderweg terug naar het hotel ook nog gestopt in het pottenbakkersdorpje Masbagik, daar een rondwandeling gemaakt en ondertussen het hele proces van het maken van de Lombokpottery uitgelegd gekregen. Daar heb ik een hele familie blij gemaakt door me een nulletje te vergissen bij het afrekenen. Gelukkig voor hen kwam ik er in de bus pas achter, dus jullie begrijpen dat Fred een hoop lol heeft. Ach, laat ik maar zeggen dat zij nu een goed Suikerfeest hebben. Wat een toestand is dat zeg! Alles in huis moet worden gepoetst en opgewreven. Iedereen moet nieuwe kleren en dan moeten er ook nog cadeautjes voor de familie worden gekocht. Daarnaast moet er dan ook nog worden gekookt en gebakken worden....... Dus mijn niet geheel vrijwillige bijdrage kwam zeker goed van pas ;-)
Om 17.00 uur waren we weer terug in het hotel en nu zitten we weer heerlijk met een potje groene thee op ons stekkie van gisteren met uitzicht over de sawa's. het enige jammere is die jankende iman op de achtergrond. We hebben geconstateerd dat het songfestival nog niet zo beroerd is........
Nou Marjo, ik hoop dat ik het zo kort genoeg voor je heb gehouden, want ik wil die tere oogjes van je natuurlijk niet te veel vermoeien als je dit allemaal leest. Hihi
Iedereen de groetjes uit een nog steeds warm Indonesië
Fred & Nori
Sumbawa Besar - Lombok
op zaterdag 11 augustus jl. Het was weer eens vroeg dag...
Om 6 uur ging het wekkertje en om kwart voor 7 zaten we weer aan het ontbijt en om half 8 weer present in de bus. Even buiten Bima hebben we de zoutvelden bewonderd en er tussendoor gelopen. Weer heel bijzonder om te zien hoe mensen de hele dag bezig kunnen zijn met het bij elkaar schrapen van zout. Daar denk je toch niet bij na als je in de keuken het zout over de piepers strooit.
Vandaar uit verder naar Dorokempo waar we op een mooi plekje aan zee onze meegebrachte lunch konden nuttigen. Het geluid van de zee op de achtergrond blijft toch altijd leuk!
Onderweg naar Sumbawa Besar nog een tussenstop gemaakt in Labuan Jambu een vissersdorpje met traditionele huizen op palen. De vis werd overal te drogen gelegd. De inwoners leven er super eenvoudig, maar wat zijn ze lief! In verschillende huizen mochten we even een kijkje komen nemen en als tegenprestatie wilden zij dan graag met het gezin of alleen met een kind op de foto..... nou aan die wens gaven we maar al te graag gehoor en we hebben dan ook heel wat mooie plaatjes geschoten.
In de namiddag aangekomen bij de cottages van het Kencana Beach Hotel in Sumbawa Besar. We hebben een huisje wat er aan de buitenkant bijzonder schattig uitziet (de facebookers hebben hier al van kunnen meegenieten) maar aan de binnenkant net zo Indonesisch is ingericht als wat wij tot nu toe hebben mogen aanschouwen. Bijzonder Spartaans dus. Onze eigen klamboe bleek geen overbodige luxe, die hebben we gelukkig ook weer niet voor niets meegenomen.
De volgende ochtend (zondag 11 augustus) zijn we met het busje wat we hadden geregeld bij het hotel, met z'n vijven op pad gegaan (Jolanda, Tonny, Peter, Fred en ik). Eerst naar de lokale markt en dat was weer een hele belevenis. Er was geen logica in te ontdekken, de vis lag bij de juweliersstalletjes vol met goud, een goudsmid die een ring aan het solderen was, terwijl daarnaast de kop van een haan werd afgesneden om vervolgens te worden geplukt. Dan weer even verderop een stalletje met ik weet niet hoeveel soorten ongebakken kroepoek, in alle kleuren en maten. De diverse soorten vis die we van de week nog hebben zien zwemmen zijn we ook hier op de markt tegengekomen. Bij zo'n viskraam kwam dan ook de geur van trassi (gemalen garnalen, maar zo onontbeerlijk in de Indonesische keuken) je al tegemoet. De volgende kraam was er dan weer een met kruiden waarvan het aroma je neus streelde. Maar al die geuren bij elkaar was toch wel een hele bijzondere ervaring voor smaak- en reukzintuigen.
Na de markt nog het voormalig paleis van de sultan bezocht. Een immens houten gebouw, waar hij nu niet meer woont maar wat alleen nog ter bezichtiging wordt opengesteld. Hij woont nu een een stenen paleis even verderop.
Op de terugwegnaar het hotel nog even gestopt bij een 'kwekerij' van waterspinazie. Dat gebeurd gewoon in de rivier en tussendoor zwemmen dan de kinderen. Het is echter wel allemaal afgebakend met houten paaltjes zodat iedereen kan zien wat zijn perceeltje is.
Nu weer terug in het hotel en Fred, die nogal last had van zijn rug, wordt op dit moment onder handen genomen door de vrouw van de kok die hier ook weer de masseuse is. Ik zit lekker buiten op de veranda mijn verhaal te schrijven en ik heb hem nog niet horen gillen van pijn.
Verder een relaxte middag met een beetje zwemmen en snorkelen.
Ik werd zelf om 20.00 uur door de vrouw van de kok onder handen genomen en heb ook mogen genieten van een onvervalste pijit (traditionele Indonesische massage), omdat ik toevallig zelf het een en ander van pitjit weet kon ik een leuk gesprek met de masseuse voeren (wel met handen en voeten want ze sprak nauwelijks engels)en hebben we wat handgrepenuitgewisseld ;-)
Op maandagochtend (13 augustus) moesten we om 8 uur weer klaar staan bij de bus. We zijn naar de westpunt van Sumbawa gereden om daar met de veerboot naar Lombok te gaan. De veerboot was weer een aparte ervaring. Bij het trapje naar het bovendek stond een bordje dat het alleen voor de crew was, maar wij mochten daar gewoon naar boven. Later bleek dat er geen enkele beveiliging was en dat we dus met gemakt overboord hadden kunnen vallen. Nou is de zee hier lekker warm.... Maar alle gekheid op een stokje er was geen enkele reden tot paniek want het waaide amper.
Na een uurtje varen hebben we weer een eiland achter ons gelaten en zijn we aangekomen op Lombok om drie kwartier later midden tussen de rijst- en tabaksvelden aan te komen in de Green Orry Inn Cottages. Ik zit hier nu buiten in kleermakerszit met een blik op de rijstvelden mijn verhaal voor jullie te tikken. Voor me staat ook een lekkere kop green tea en Fred zit met de e-reader voor zijn neus aan een kop ginger-tea. Nou ik kan jullie vertellen dat de ginger er niet doorheen gevlogen is en dat het niet te vergelijken is met wat wij in een pakje kopen.
Voor nu weet ik even niets meer te vertellen, dus ik zou zeggen tot morgen maar weer, want wij blijven hier twee nachten dus morgen hebben we ook nog internet. Ik zal straks ook weer even proberen om er wat foto's op te zetten.
Liefs,
Fred & Nori
Komodo-Rinca-Bima
Komodo- Rinca - Pulau Kalong-Bima
Op woensdag 8 augustus jl. zijn we om 9 uur vertrokken uit de haven van labuan bajo. Een leuke boot waar we ook twee nachten op gaan slapen. Heerlijk gesnorkeld, prachtige vissen en koraal gezien. Een lekker relaxed dagje. Aan het eind van de dag een wandeling gemaakt over Rinca, was best aardig, maar spectaculair is anders...... De wilde varanen die we zouden zien, waren zo mak als een lammetje. Na de wandeling de kok aan boord even geholpen met de inktvis snijden. Wat een klein keukentje en niet allemaal HCCAP ;-)
Ze bereiden daar echter allemaal fantastische gerechten...... voor het eerst in een 1.000.000 sterren hotel geslapen. Wat een prachtige sterrenhemel hebben we gezien. Ook nog uitleg gekregen over de diverse sterren en het -stelsel zoals o.a. de melkweg en mars.
De volgende ochtend gingen om half 6 de motoren alweer draaien en hebben we een prachtige zonsopkomst gezien. Helaas hadden we op dat moment even geen camera bij de hand, dus die foto moesten we maar in ons geheugen maken.
Om half 8 aangekomen bij het eiland Komodo en daar een wandeling over het eiland gemaakt. Dit keer wel de in het wild levende varanen gezien en wat zijn het toch een smerige beesten! Het was een mooie wandeling, o.a. geelkuifkakatoes, wilde herten, een soort everzwijnen en een baby varaan gezien.
Nadat we hadden gewandeld een klein stukje gevaren en bij Didar Dari een klein onbewoond eilandje gesnorkeld, ook hier was het weer adembenemend.
Tegen de avond zijn we voor anker gegaan bij pulau Kalong oftewel het eiland van de vliegende honden. Daar het uitvliegen van de Kalongs gezien zodra de zon onder ging. De zonsondergang was hier ook erg mooi en we hebben letterlijk de zon in de zee zien zakken.
Ook vannacht weer geslapen in ons veel sterrenhotel. Nu nog mooier dan gisteren en dit keer heeft Fred zelfs zijn eigen sterrenbeeld kunnen ontdekken.
Ook de volgende dag draaiden de motoren weer om 6 uur. Wij konden lekker blijven liggen en op het geronk van de dieselmotor hebben we lekker nog even liggen doezelen. Om 8 uur werden de verse pancakes geserveerd.
Om 9 uur weer even voor anker om te snorkelen, ik val weer in herhaling, maar ook dit was weer prachtig. Om kwart voor 12 moesten we al gaan lunchen omdat we daarna op open water zouden komen en de zee wat omstuimiger zou worden. Het was weer geweldig wat de boys uit dat kleine keukentje hebben getoverd. Toen moesten we verplicht een poosje aan dek doorbrengen, om uiteindelijk om half 3 aan te komen in Sape. We hebben dus inmiddels de nusa tengara Timor oftewel de oostelijke zuidoostelijke eilanden verlaten. In Sape stond de bus al op ons te wachten en konden we op weg naar Bima, waar we nu zijn. Op dit moment zijn we dus in de nusa tengara barat oftewel de westelijke zuidoostelijke eilanden.
We hebben net gegeten, heerlijk udang asam pedis, nasi isitas en gado-gado. In dit plaatsje is men duidelijk niet zo op de toerist ingespeeld en is het eten meteen een stuk scherper, maar dat vinden wij juist lekker......
Nou luitjes dit was het weer even voor nu, wij gaan zo ondertussen ons bedje opzoeken want morgenochtend om kwart voor 7 worden we alweer voor het ontbijt verwacht. Dan staat ons een lange reisdag te wachten en we hopen tegen de avond aan te komen in Sumbawa Besar.
Liefs,
Fred & Nori
Labuanbajo
Selamat Malan,
Hier zijn we weer en dan zijn jullie weer even een paar dagen van ons verlost ;-) Vandaag hebben we het heel rustig aangedaan. Eerst heerlijk uitgeslapen, ontbeten en daarna wat gelummeld bij het zwembad. Om een uur of 1 maar weer eens lunchen, voor diegene die facebook hebben, die hebben mee kunnen genieten van de heerlijke saté.....
Om 15.00 uur met de taxi naar het centrum met de bedoeling een massage te gaan nemen. In de eerste instantie dachten we: 'waar zijn we nu weer terecht gekomen'? Hier valt niets te beleven. Toen maar even een Bintang genomen op een hoog gelegen teras om een overzicht te krijgen, maar daar was het uitzicht ook waardeloos. Ook al die tijd geen massagesalon gezien. Toch maar verder gelopen en gelukkig kwamen we toen een massagesalon tegen. En wat voor één!!! Echt in 1 woord geweldig!! Mooi ingericht, leuke dames (vond Fred helemaal niet erg), en overal heerlijk geurende wierook en bloemen. Sfeervol ingerichte massageruimtes. We hebben toen maar een behandeling van twee uur geboekt, eerst een uurtje masseren en daarna nog een uurtje een bodyscrub. Ons huidje is dus weerhelemaal schoon, dus laat morgen de zon maar komen wanneer we aan boord liggen van onze boot.
Na de massage nog even verder gezocht naar een leuk restaurantje en dat is toen het Tree Top restaurant geworden. Helaas waren we net te laat voor de zonsondergang, maar ja, we kunnen niet alles hebben en we zullen vast nog mooie zonsondergangen zien wanneer we aan boord van ons traditionele houten bootje zijn. We hebben daar in ieder geval genoten van onze garnalensaté, waar ook de facebookvriendjes en vriendinnetjes weer mee van hebben kunnen genieten.......
Om ook nog even wat aan onze conditie te doen en jullie niet al te veel het idee te geven dat we hier niets uitvreten, terug naar het hotel gelopen, was een flinke tippel van zo'n 3 km op niet al te vlakke en vooral donkere weggetjes......
Nou mensen dit was het dan weer voor vandaag. Morgen zoals gezegd aan boord van ons bootje en daar blijven we dan twee nachten en ik verwacht niet dat we aan boord wifi hebben, dus zeggen we voor nu:
Sampai bertumu lagi
Fred & Nori
Wae Rebo
Hallo allemaal,
Na een aantal dagen in de rimboe door te hebben gebracht zijn, we dan nu weer terug gekeerd in de bewoonde wereld.
Zaterdag 4 augustus jl. zijn we al om half 7 s-morgens op pad gegaan om tegen de middag aan te komen in Ruteng, waar we bij een prachtige missiepost van onze lunch hebben genoten.
Vanaf daar zijn we overgestapt in een truck met houten bankjes die de steile wegen die we moesten begaan aan zou kunnen. Na flink door elkaar te zijn geschud zijn we tegen de avond aangekomen op een super idyllisch plekje in Denge. Onze verblijfplaats lag midden in de rijstvelden. Daar hebben we heerlijk buiten gegeten en daarna zijn we ons bedje op gaan zoeken want we waren behoorlijk moe.
Na de volgende ochtend weer een ontbijtje van rijst met ei en een kopje thee te hebben genuttigd konden we gaan ontdekken op wat voor prachtig plekje we zaten. Mooie foto's gemaakt, al moeten we ons vanaf nu behelpen met de kleine camera, want de spiegelreflex heeft het begeven. Nou ja, de lens dan, maar een andere lens hebben we niet bij ons.
Weer de truck in en na ruim een half uur werden we afgezet, omdat de weg daar niet meer verder ging. Het serieuze deel van de reis ging nu beginnen, namelijk de trekking door het Manggarai-gebied.
Ons eindpunt voor die dag was een prachtig traditioneel dorpje genaamd Wae Rebo. Het was een bijna onmogelijke klim er naar toe (we moesten ruim 700 meter stijgen), maar oh, wat was het daar prachtig. We hebben met zijn allen geslapen in 1 zo'n grote hut als waar deze bevolkingsgroep al eeuwen lang in woont. Dat houdt in dat de mannen en de vrouwen gescheiden moeten slapen. Je moet je dan voorstellen dat het 1 grote ronde ruimte is, waarvan er ongeveer op een kwart daarvan matten naast elkaar liggen, daar zit de ingang dan tussen en dan weer ongeveer een kwart van de ruimte waar matten langs de kant liggen. Aan de ene kant dus de vrouwen en aan de andere kant de mannen. Nu was het zo dat er ongeveer 8 slaapplaatsen aan elke kant waren en er waren 10 mannen en 6 vrouwen, dus jullie begrijpen vast dat Fred zich o.a. heeft opgeofferd om dan toch maar bij de vrouwen te komen slapen ;-)
Het leven is daar verder super eenvoudig. De vrouwen houden zich zo ongeveer de hele dag bezig met koken en dan mannen lummelen wat rond en letten ook wel op de kleintjes. Echt heel grappig om te zien, dat men daar totaal geen stress of wat dan ook heeft.
De volgende ochtend begonnen de vrouwen al om kwart over 4 met koken. Want tja wij moesten weer zo nodig om half 8 vertrekken, dus voor dat al die rijst weer gekookt was en de groenten gewassen en de casavechips gebakken, daar gaat natuurlijk wel een poosje overheen.
Maar goed wij dus weer op de afgesproken tijd op pad. Eerst weer een stuk stijgen, dus uiteindelijk stonden we op zo'n 1.400 meter. Toen weer langs steile afgronden en berghellingen om uiteindelijk weer de bewoonde wereld te bereiken. Wat was ik blij met onze drager, Vitalis, die me op alle moeilijke stukken vaderlijk bij de hand nam en me er doorheen loodste. Aan het eind van de trekking stond zo ongeveer de hele bevolking van Nandong ons heeft ingehaald alsof we de vierdaagse hadden gelopen.
Na een kopje thee en versgebakken pisang goreng, mochten we weer plaats nemen in de truck en zijn we al hobbelend weer verder gegaan om na ruim 5 uur te eindigen in Labuan Bajo. Nu zitten we in de Bajo Komondo Eco Lodge en hebben we werkelijk een prachtige kamer, met airco, maar niet geheel onbelangrijk een warme douche. Nadat we de spullen hebben uitgepakt, heerlijk die douche genomen en tjee, wat kwam er een vuil van ons af. Want daarboven hadden we alleen een mandi-kamer met ijs- en ijskoud water. We hebben ons daarom daar maar even gered met de vochtige doekjes, net zoals de rest van de groep.
Net weer heerlijk gegeten en alle leeggelopen apparaten zoals de telefoon weer aan de opladers gelegd, want daarboven konden we natuurlijk niets opladen. Nu moe maar voldaan ons bedje in.
Welterusten allemaal!
Liefs,
Fred & Nori
Bajawa, Luba, Tololela en Bena
Hallo allemaal,
Om goed op gang te komen, maar weer eens vroeg opgestaan vandaag. Om kwart voor 7 aan het ontbijt. Wij aan een lekkere bananenpancake en via de whatssapp hoorden we dat Elaine om die tijd nog naar bed moest gaan ;-) toch grappig dat tijdsverschil.
Om half 8 zaten we weer in de bus voor een kort ritje van ongeveer een uur. Het eerste dorpje wat we zouden bezoeken was Luba. Het laatste stukje er naar toe moesten we lopen, want de bus kon daar niet meer komen.
Wat een mooi traditioneel bergdorpje was dat! De sarongs die er werden geweven waren vooral voor eigen bewoners en niet voor de toeristen. De sarongs worden dan bij de ceremoniële feesten die er regelmatig zijn gedragen.
Vandaar uit hebben we onze wandeling vervolgd naar Tololela, ook weer een prachtig traditioneel dorpje met een hoger en een lager gedeelte. In het lage deel werd net een huis afgebouwd en dat ging gepaard met veel ceremonieel. In een soort van dorpshuis zat de chief (compleet met burgemeestersketting, maar dan anders) voor een maquette van het nieuw te bouwen huis. Manden gekookte rijst eromheen en veel vrouwen ;-)
Fred had sjans met één van de dames, want toen ik een foto van hen maakte kroop ze steeds dichter tegen hem aan, tot groot vermaak van de andere dames die het eigenlijk ook allemaal wel wilden, maar niet durfden.
Ook kregen we de offering van een paard te zien. In eerste instantie vond ik dat niet zo heel fijn, maar later was ik toch nieuwsgierig genoeg om te gaan kijken. We kregen daar ook nog eten aangeboden, de gekookte rijst en vlees van het varken wat net daarvoor geslacht was.
Daarna verder door het langgagegebied waarbij we onderweg van alles zijn tegen gekomen, zoals onder andere wilde vanille, cashewnoten, koffie, cacao , ananas en natuurlijk papaya. Heel leuk om te zien hoe alles hier in het wild groeit.
Na de wandeling nog een ander dorpje bezocht, Bena, maar daar vonden wij niet zoveel aan omdat het in onze ogen al veel te veel toeristisch was. Zeker nadat we in die pure dorpjes waren geweest. Dus weer de bus in en terug naar Bajawa, waar de lunch alweer op ons stond te wachten. Heerlijke sateetjes, gado-gado en een tomatensoepje dit keer.
We hebben geloof ik nog nooit zoveel gado-gado en op zoveel verschillende manieren bereid gegeten, maar oh, wat is het lekker....
Na de lunch waren we vrij en zijn we vast de tassen gaan inpakken voor de trekking. Morgen rijden we met de bus en de truck richting Denge vanwaar we onze trekking gaan maken. Jullie zullen dus even niets van ons horen, want we hebben begrepen dat we daar geen wifi hebben, maar dat geeft jullie mooi de tijd om te reageren zodat we weer wat te lezen hebben als we terug zijn;-)
Wij staan in ieder geval morgenochtend om 5.15 op (jullie tijd 23.15 uur) dus denk dan maar even aan ons....
Voor nu, bai bai en tot over een paar dagen,
Fred & Nori
Riung - Soa - Bajawa
Vanmorgen zijn we na het ontbijt om 9.00 uur vertrokken. De weg was slecht en hobbelig en we moesten een aantal keren de bus uit omdat de weg dan zo slecht en omhoog was dat de bus met al dat gewicht van ons niet verder kon.
Wij vonden dat natuurlijk helemaal niet erg, want na een aantal uur door elkaar geschud te zijn, vonden we een wandeling ook wel zo prettig. Ook vonden we het heerlijk om door het prachtige bamboebos te lopen. Dat de weg slecht was bleek wel uit het feit dat een aantal mensen in onze groep (die niet op wandelschoenen liepen, maar op sandalen) onderuit is gegaan en best een behoorlijke smakkerd hebben gemaakt, met diverse schaafwonden tot gevolg.
De warmwaterbronnen van Soa (tja, hoe verzinnen ze die naam.....) waren werkelijk een lust voor het oog en lijf. Want oh, wat was dat warme water toch lekker, zeker voor al die door elkaar gehusselde ledematen.
Nu zitten we in Bajawa in hotel Edelweiss... Het is een schattig hotelletje en we hebben hier zelfs wifi zodat we de boel weer eens kunnen bijwerken, maar dat hebben jullie vast al gemerkt ;-)
We kijken uit op de Inieri vulkaan die zo'n 2150m hoog is, wij zitten hier zelf op zo'n 1200m wat inhoudt dat we weer eens koel kunnen slapen.
We hebben net heerlijk gegeten in restaurant Ditos, waar we hebben gesmuld hebben van Gado-gado, saté babi, saté ayam en nasi goreng daging sapi...... jamjam, genieten hoor!
Nu nog even een kopje koffie en thee op bed, dit verhaal even op de site zetten, nog een paar foto's proberen te uploaden en dan slapen, want morgenochtend worden we om kwart voor 7 verwacht bij het ontbijt en om half 8 starten we dan weer met een flinke wandeling langs diverse traditionele dorpen, maar daarover morgen meer.
Voor nu welterusten en tot morgen,
Fred & Nori
